Interpelacja w sprawie dodatków dla pracowników pomocy społecznej

Szanowna Pani Minister,

w związku z zapytaniami pracowników zatrudnionych w systemie pomocy społecznej w nawiązaniu do:

- uchwały nr 62 Rady Ministrów z dn. 19 czerwca 2024 r. w sprawie ustanowienia rządowego programu „Dofinansowanie wynagrodzeń pracowników jednostek organizacyjnych pomocy społecznej w postaci dodatku motywacyjnego na lata 2024–2027”, w szczególności rozdział V punkt 6 programu, - art. 23 ust. 3, 4 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, na który powołuje się ww. uchwała Rady Ministrów, - art. 121 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, - art. 12 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, - ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

proszę o przesłanie następujących informacji.

Proszę o wyjaśnienie:

Dlaczego asystenci rodziny są pozbawieni takich świadczeń, jak:

- comiesięczny dodatek do wynagrodzenia w wysokości 400 zł, - dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze 10 dni roboczych,

pomimo że wykonują podobne obowiązki jako pracownicy socjalni?

Wnoszę o zrównanie wynagrodzenia grup zawodowych.

Jednocześnie pragnę wskazać, że w przypadku pracowników samorządowych, a zwłaszcza pracowników systemu opieki społecznej, zarówno “trzynastka” jak i dodatek motywacyjny mają charakter godnościowy. Pracownicy administracji samorządowej stanowią kluczowy element demokratycznego państwa prawa: od jakości ich pracy zależy zdolność państwa do zwiększania dobrobytu obywateli. Nie będzie państwa skutecznie organizującego usługi publiczne, jeśli w instytucjach publicznych nie będą pracować godnie opłacani fachowcy. Tymczasem co najmniej od roku 2018 widocznie spada dynamika wzrostu zatrudnienia w sektorze samorządowym (4,7% w porównaniu do 8,1% ogółem). Coraz niższy udział pracujących w sektorze samorządowym w ogólnej liczbie pracujących stanowi alarmujący wskaźnik dla rządu, świadczący o pauperyzacji środowiska. Dochodzi do sytuacji, w której pracownicy pomocy społecznej stają na granicy bycia beneficjentami tejże, pomimo faktu zatrudnienia. Pauperyzacja ta i spadek jakości usług odbywa się przy jednoczesnym wzroście wynagrodzeń innych grup, co nie pozostaje bez echa w odbiorze społecznym.

Z poważaniem

Rafał Kasprzyk