Interpelacja nr 9548

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie stosowania przez Służbę Więzienną środków przymusu bezpośredniego i broni palnej wobec sprawców przestępstw przyjętych do szpitala psychiatrycznego publicznej służby zdrowia, u których zachodzi podejrzenie zaburzeń psychicznych Interpelacja nr 9548 do ministra sprawiedliwości w sprawie stosowania przez Służbę Więzienną środków przymusu bezpośredniego i broni palnej wobec sprawców przestępstw przyjętych do szpitala psychiatrycznego publicznej służby zdrowia, u których zachodzi podejrzenie zaburzeń psychicznych Zgłaszający: Sławomir Ćwik Data wpływu: 24-04-2025 Interpelacja w sprawie stosowania przez Służbę Więzienną środków przymusu bezpośredniego i broni palnej wobec sprawców przestępstw przyjętych do szpitala psychiatrycznego publicznej służby zdrowia, u których zachodzi podejrzenie zaburzeń psychicznych, w sytuacji w której Służba Więzienna realizuje przez okres kilku dni zadania wynikające z zarządzenia nr 69/23 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 31.10.2023 r.

w sprawie sposobów ochronnych, konwojowania oraz zadań ochronnych funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej. Służba Więzienna realizuje swoje zadania na podstawie Kodeksu karnego wykonawczego, ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz innych aktów prawnych.

Moi wyborcy, którzy są lub byli funkcjonariuszami Służby Więziennej dostrzegają problem niedoskonałości przyjętych obecnie rozwiązań prawnych przy stosowaniu środków przymusu bezpośredniego w sytuacjach, w których osadzony skierowany zostaje do szpitala psychiatrycznego z podejrzeniem zaburzeń psychicznych. Co istotne osadzony skierowany zostaje z podejrzeniem wystąpienia zaburzeń psychicznych – stan występowania zaburzeń nie jest na tym etapie jeszcze potwierdzony. Art. 256 K.k.w. w sprawie użycia i wykorzystania środków przymusu bezpośredniego lub użycia broni względem osób pozbawionych wolności odsyła do regulacji ujętych w innej ustawie.

Art. 204a K.k.w. stanowi, że wobec sprawcy umieszczonego w zakładzie psychiatrycznym można stosować środki przymusu bezpośredniego na zasadach, w trybie i w sposób określony w przepisach o ochronie zdrowia psychicznego (u.o.z.p). Art. 19 ustawy z dnia 09.04.2010 r. o Służbie Więziennej daje funkcjonariuszom Służby Więziennej uprawnienia do użycia środków przymusu bezpośredniego w przypadkach określonych w ustawie z 24.05.2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Art. 3 pkt 4 ustawy z 24.05.2013 r.

o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej wyłącza stosowanie przymusu bezpośredniego lub zasad użycia lub wykorzystania broni palnej, o których mowa w ustawie z dnia 19.08.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego. Art. 3 pkt 1, lit. c ustawy z dnia 19.08.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego definiuje osobę z zaburzeniami psychicznymi jako osobę wykazującą inne zakłócenia czynności psychicznych, które zgodnie ze stanem wiedzy medycznej zaliczane są do zaburzeń psychicznych, a osoba ta wymaga świadczeń zdrowotnych lub innych form pomocy i opieki niezbędnych do życia w środowisku rodzinnym lub społecznym. Art. 18 ust.

2 ustawy z dnia 19.08.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego wskazuje, że o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz, który określa rodzaj zastosowanego środka przymusu oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie. W szpitalach psychiatrycznych, innych zakładach leczniczych, jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz w trakcie wykonywania czynności, o których mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 46a ust. 3, jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje i nadzoruje osobiście jego wykonanie pielęgniarka, która jest obowiązana niezwłocznie zawiadomić o tym lekarza.

Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprzedzenia o możliwości jego zastosowania odnotowuje się w dokumentacji medycznej. Z treści przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego wynika, że w przypadkach, o których mowa w tej ustawie nie stosuje się środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego.

Powyższe oznacza, że w przypadku, w którym osadzony zostaje skierowany do szpitala psychiatrycznego z podejrzeniem zaburzeń psychicznych to personel medyczny szpitala decyduje jakie środki winny zostać użyte i to z wyłączeniem możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego. Co to oznacza w praktyce? Oznacza to np., że w stosunku do osadzonego, który został przewieziony do szpitala psychiatrycznego z podejrzeniem wystąpienia zaburzeń psychicznych nie można zastosować środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek.