Interpelacja w sprawie dostępności geograficznej w programie refundacji procedury in vitro
Data wpływu: 2025-06-19
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka pyta o dostępność geograficzną programu refundacji in vitro, wskazując na nierówności wynikające z koncentracji placówek w dużych miastach. Pyta o dane dotyczące korzystania z programu przez pary spoza dużych ośrodków oraz o plany rozszerzenia liczby placówek lub umożliwienia wykonania części badań bliżej miejsca zamieszkania pacjentów.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie dostępności geograficznej w programie refundacji procedury in vitro Interpelacja nr 10428 do ministra zdrowia w sprawie dostępności geograficznej w programie refundacji procedury in vitro Zgłaszający: Wioleta Tomczak, Barbara Okuła, Ewa Schädler, Mirosław Suchoń Data wpływu: 19-06-2025 Szanowna Pani Minister, wprowadzenie rządowego programu refundacji in vitro stanowi bezsprzecznie jeden z największych sukcesów naszej koalicji. W ciągu roku funkcjonowania potwierdzono już ponad 12 tys. ciąż, odnotowano też ponad 1600 urodzeń.
To wielkie wsparcie dla par mierzących się z problemem bezpłodności i realne wsparcie dla polskiej demografii. Podczas uchwalania projektu jednym z przyświecających nam założeń był powszechny dostęp do świadczenia dla wszystkich starających się par. Dochodzą do mnie jednak głosy, że ze względu na uwarunkowania geograficzne ta równość funkcjonuje tylko na papierze. Pełna procedura in vitro obejmuje liczne wizyty - od kwalifikacji, poprzez obowiązkowe badania takie jak pobieranie krwi czy monitoring cyklu, aż po same zabiegi in vitro.
Taka liczba wizyt lekarskich może stanowić wyzwanie dla osób, które od najbliższej placówki wykonującej świadczenie dzieli wiele kilometrów. Tymczasem na 58 podmiotów zakwalifikowanych do programu tylko 8 z nich znajduje się poza stolicami województw! W związku z powyższym zwracam się z następującymi pytaniami: Czy ministerstwo dysponuje danymi na temat korzystania z procedury in vitro przez pary spoza dużych ośrodków miejskich? Jak ta liczba ma się do danych z miast wojewódzkich? Czy planowane jest rozszerzenie liczby placówek, które będą uprawnione do wykonywania refundowanych zabiegów w ramach procedury in vitro?
Jeżeli nie jest to możliwe, to czy ministerstwo przyglądało się rozwiązaniu, w którym przynajmniej część badań para może dokonać w najbliższym ośrodku zdrowia, a w placówce refundowanej udać się dopiero na same zabiegi in vitro? Zwiększenie dostępności świadczenia jest w interesie całego naszego społeczeństwa i jest konieczne z perspektywy faktycznej równości wobec prawa.
Interpelacja dotyczy zmian w dostępie do opieki zdrowotnej dla obywateli Ukrainy ze statusem UKR, które doprowadziły do utraty możliwości korzystania ze świadczeń finansowanych przez NFZ dla osób, które nie mogą podjąć pracy z powodu ciężkiej choroby. Poseł pyta o analizę sytuacji pacjentów z chorobami przewlekłymi i rozważane rozwiązania systemowe, które zapewnią im dostęp do opieki zdrowotnej.
Posłanka pyta o obowiązek prowadzenia dokumentacji medycznej zwierząt w schroniskach oraz o plany wprowadzenia ogólnopolskiej bazy danych. Wyraża zaniepokojenie brakiem jednolitych standardów i proponuje wprowadzenie centralnej bazy danych i obligatoryjnego wzoru książeczki zdrowia.
Posłowie pytają o dopuszczalność zatrudniania w schroniskach dla zwierząt lekarzy weterynarii pracujących jednocześnie w Inspekcji Weterynaryjnej, wskazując na potencjalny konflikt interesów. Interpelacja kwestionuje obecne regulacje i domaga się wyjaśnień dotyczących nadzoru nad schroniskami w takich sytuacjach.
Posłowie pytają o możliwość wprowadzenia jednolitego i obligatoryjnego wzoru umowy wolontariackiej w schroniskach dla zwierząt, argumentując to potrzebą uporządkowania sytuacji prawnej wolontariuszy i zwiększenia przejrzystości działania organizacji. Podkreślają brak jednolitych standardów i nadmierną dowolność w zakresie umów wolontariackich, co negatywnie wpływa na ochronę praw wolontariuszy.
Posłanka pyta o jakość kształcenia lekarzy weterynarii w zakresie kastracji zwierząt oraz o potrzebę wprowadzenia jednolitych standardów i certyfikacji w celu poprawy bezpieczeństwa zabiegów i dobrostanu zwierząt. Wyraża wątpliwości, czy obecny system kształcenia jest wystarczający i proponuje rozważenie systemowych rozwiązań, w tym certyfikacji.
Projekt ustawy ma na celu zmianę w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce, aby umożliwić uczelniom finansowanie wsparcia dla osób niepełnosprawnych uczestniczących w studiach podyplomowych z dotacji budżetowej przeznaczonej na ten cel. Obecnie dotacja ta obejmuje tylko studentów i doktorantów, a proponowane zmiany mają na celu rozszerzenie wsparcia na uczestników studiów podyplomowych. Zmiana ta ma zapewnić równy dostęp do kształcenia podyplomowego dla wszystkich zainteresowanych, niezależnie od niepełnosprawności. Ustawa ma charakter deregulacyjny i nie wiąże się ze zwiększeniem środków na dotacje, lecz umożliwia uczelniom elastyczne gospodarowanie środkami.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Przedstawiony dokument jest sprawozdaniem Komisji Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Środków Przekazu dotyczącym Raportu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) z realizacji obowiązku zapewnienia udogodnień w programach telewizyjnych w latach 2019-2024. Komisja, po rozpatrzeniu Raportu KRRiT, wnosi o jego przyjęcie przez Wysoki Sejm. Sprawozdanie nie wprowadza bezpośrednich zmian prawnych, a jedynie rekomenduje przyjęcie raportu oceniającego realizację istniejących obowiązków związanych z dostępnością programów telewizyjnych.
Przedstawiony dokument to sprawozdanie Rady Ministrów z wykonywania ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży w 2024 roku. Sprawozdanie szczegółowo opisuje działania podejmowane przez Radę Ministrów w zakresie realizacji ustawy, bazując na danych i opiniach uzyskanych od różnych ministerstw, instytucji i urzędów. Celem sprawozdania jest ocena realizacji przepisów ustawy w 2024 roku, a także pokazanie wysiłków Rady Ministrów w poprawie traktowania macierzyństwa, rozumienia kobiet w ciąży i dostępu do zabiegów przerywania ciąży w sytuacjach tego wymagających. Dokument zawiera informacje dotyczące rozwoju demograficznego Polski, opieki prenatalnej, wsparcia materialnego dla kobiet w ciąży, dostępu do metod planowania rodziny, badań prenatalnych, pomocy uczennicom w ciąży, edukacji młodzieży, procedur przerywania ciąży oraz działań podejmowanych w celu respektowania przepisów ustawy.
Przedstawiony dokument to raport Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) dla Marszałka Sejmu, dotyczący realizacji obowiązku zapewnienia udogodnień w programach telewizyjnych w latach 2019-2024. Raport, przygotowany na podstawie ustawy o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji z 2018 roku, odnosi się do art. 18a ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji i obejmuje analizę możliwości zwiększenia poziomu udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami wzroku lub słuchu w kwartalnym czasie nadawania programu. Głównym celem raportu jest ocena dotychczasowego stanu wdrażania udogodnień i przedstawienie ewentualnych rekomendacji w zakresie ich rozszerzenia.