Interpelacja w sprawie działalności warsztatów terapii zajęciowej w Polsce
Data wpływu: 2025-09-25
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłowie zwracają uwagę na problemy finansowe i prawne warsztatów terapii zajęciowej (WTZ), wskazując na niedostateczne finansowanie, nieuregulowany status pracowników i brak dodatkowych świadczeń. Pytają ministerstwo o plany dotyczące zwiększenia finansowania, uregulowania statusu zawodowego pracowników, zaliczenia pracy w WTZ do pracy w warunkach szczególnych oraz ujednolicenia przepisów.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie działalności warsztatów terapii zajęciowej w Polsce Interpelacja nr 12509 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie działalności warsztatów terapii zajęciowej w Polsce Zgłaszający: Katarzyna Sójka, Fryderyk Sylwester Kapinos, Agnieszka Górska, Magdalena Filipek-Sobczak, Jan Mosiński, Lidia Czechak, Bożena Borys-Szopa, Anna Dąbrowska-Banaszek, Agnieszka Ścigaj, Stanisław Szwed Data wpływu: 25-09-2025 Szanowna Pani Minister, w Polsce funkcjonuje około 740 warsztatów terapii zajęciowej (WTZ), w których wsparcie otrzymuje około 30 tysięcy dorosłych osób z niepełnosprawnością, głównie intelektualną.
Zatrudniają one około 11 tysięcy wykwalifikowanych pracowników. Odgrywają kluczową rolę w procesie rehabilitacji społecznej i zawodowej osób z niepełnosprawnościami. Warsztaty te od lat stanowią istotne ogniwo wsparcia, jednak zmagają się z szeregiem problemów, które wymagają pilnych rozwiązań legislacyjnych oraz finansowych. Postulaty zgłaszane przez pracowników i uczestników WTZ: 1. Zwiększenie finansowania WTZ - konieczne jest stopniowe podnoszenie algorytmu na uczestnika WTZ, w sposób powiązany z ustawowym wzrostem minimalnego wynagrodzenia.
W 2007 roku kwota na jednego uczestnika stanowiła 130% minimalnego wynagrodzenia, podczas gdy obecnie jest to jedynie 69%. Taki spadek realnej wartości finansowania negatywnie wpływa na jakość świadczonych usług oraz stabilność funkcjonowania warsztatów. 2. Uregulowanie statusu pracowników WTZ - większość zatrudnionych osób to terapeuci zajęciowi, którzy podlegają ustawie o niektórych zawodach medycznych. Tymczasem obowiązujące rozporządzenia przewidują zatrudnianie instruktorów terapii zajęciowej. Powoduje to niejasności prawne i brak spójności w zakresie statusu zawodowego i uprawnień pracowników. 3.
Zaliczenie pracy w WTZ do pracy w szczególnych warunkach - uzasadnione jest przyznanie dodatkowych świadczeń pracownikom WTZ. Wysoko wykwalifikowana kadra często opuszcza warsztaty na rzecz szkół specjalnych, gdzie praca z tą samą grupą osób z niepełnosprawnościami wiąże się z lepszymi warunkami: mniejszym wymiarem godzin, wyższym wynagrodzeniem, dodatkowymi urlopami czy uprawnieniami z tytułu pracy w warunkach szkodliwych. Brak takich rozwiązań w systemie WTZ powoduje drenaż kadr i osłabia jakość opieki nad uczestnikami. 4.
Ujednolicenie i dostosowanie prawa - konieczne jest wprowadzenie rozwiązań legislacyjnych, które ujednolicą regulacje dotyczące WTZ i zwiększą efektywność ich działania. Brak spójności w obowiązujących przepisach prowadzi do licznych trudności organizacyjnych i finansowych. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z pytaniami: 1. Czy ministerstwo planuje powiązać wysokość finansowania uczestnika WTZ z minimalnym wynagrodzeniem w taki sposób, aby przywrócić realną wartość wsparcia do poziomu sprzed kilkunastu lat? 2.
Czy planowane są prace legislacyjne mające na celu jednoznaczne uregulowanie statusu zawodowego pracowników WTZ, w szczególności terapeutów zajęciowych? 3. Czy rozważane jest zaliczenie pracy w WTZ do pracy w szczególnych warunkach oraz wprowadzenie dodatkowych świadczeń dla pracowników tych instytucji? 4. Jakie działania planuje ministerstwo w celu ujednolicenia i uproszczenia przepisów dotyczących funkcjonowania WTZ? Z poważaniem Katarzyna Sójka Poseł na Sejm RP
Interpelacja dotyczy restrukturyzacji finansowej sektora górnictwa węgla kamiennego i jej wpływu na firmy okołogórnicze. Posłowie pytają o możliwość wsparcia dla tych firm oraz o zobowiązania spółek węglowych wobec dostawców i podwykonawców.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie planowanym przejęciem Zakładu Linii Kolejowych PKP PLK SA w Częstochowie przez Zakład w Sosnowcu, obawiając się utraty miejsc pracy, obniżenia bezpieczeństwa i elastyczności w sytuacjach kryzysowych, zwłaszcza w kontekście zagrożenia wojennego. Zadają szereg pytań dotyczących analiz, wskaźników efektywności i konsultacji społecznych związanych z reorganizacją, a także jej wpływu na obronność kraju.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie planami prywatnego podmiotu dotyczącymi badania złóż molibdenowo-wolframowo-miedziowych i potencjalnej budowy kopalni w powiecie myszkowskim, wskazując na zagrożenie dla Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 327 i środowiska. Pytają ministerstwo o zgodność inwestycji z regulacjami unijnymi, rozważenie niewydania zgody na odwierty badawcze oraz kolizję z ochroną zasobów przyrodniczych.
Posłowie pytają ministra o przyczyny opóźnień w wydawaniu decyzji ustalających poziom potrzeby wsparcia dla osób niepełnosprawnych oraz o planowane działania naprawcze, które mają skrócić czas oczekiwania na te decyzje i zapewnić sprawiedliwy dostęp do świadczeń wspierających. Uważają, że przedłużające się postępowania narażają wnioskodawców na poważne ryzyko.
Posłowie pytają o działania Ministerstwa Finansów w celu wyeliminowania nieuczciwych praktyk firm ubezpieczeniowych, takich jak zaniżanie odszkodowań i przewlekłość postępowań, wskazując na braki w ochronie konsumentów. Domagają się wzmocnienia nadzoru i rozważenia inicjatyw ustawodawczych zaostrzających sankcje.
Projekt uchwały dotyczy ustanowienia dnia 19 września Dniem Służby Bezpieczeństwa i Higieny Pracy w Polsce. Ma to na celu podkreślenie wkładu tej służby w zapewnianie bezpiecznych warunków pracy oraz jej fundamentalnego znaczenia dla ochrony zdrowia i życia pracowników. Uchwała nawiązuje do historycznych początków służby BHP w Polsce, sięgających lat 20. XX wieku i oficjalnego powołania służby 19 września 1953 roku. Ustanowienie tego dnia ma na celu uhonorowanie roli pracowników BHP w tworzeniu bezpiecznego środowiska pracy w Polsce.
Projekt ustawy ma na celu zmianę przepisów dotyczących Państwowej Inspekcji Pracy (PIP) oraz innych ustaw związanych z prawem pracy. Najważniejsze zmiany obejmują wprowadzenie administracyjnych kar pieniężnych dla pracodawców naruszających przepisy dotyczące umów o pracę, doprecyzowanie uprawnień PIP w zakresie kontroli i stwierdzania istnienia stosunku pracy, oraz modyfikacje procedur odwoławczych od decyzji PIP. Celem jest zwiększenie skuteczności PIP w walce z nieprawidłowościami w zatrudnieniu oraz ochrona praw pracowniczych, w szczególności w obszarze umów cywilnoprawnych. Ustawa wprowadza kary finansowe zależne od obrotu firmy, co ma stanowić realną sankcję za łamanie prawa pracy.
Projekt ustawy ma na celu zmianę w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce, aby umożliwić uczelniom finansowanie wsparcia dla osób niepełnosprawnych uczestniczących w studiach podyplomowych z dotacji budżetowej przeznaczonej na ten cel. Obecnie dotacja ta obejmuje tylko studentów i doktorantów, a proponowane zmiany mają na celu rozszerzenie wsparcia na uczestników studiów podyplomowych. Zmiana ta ma zapewnić równy dostęp do kształcenia podyplomowego dla wszystkich zainteresowanych, niezależnie od niepełnosprawności. Ustawa ma charakter deregulacyjny i nie wiąże się ze zwiększeniem środków na dotacje, lecz umożliwia uczelniom elastyczne gospodarowanie środkami.
Projekt ustawy wprowadza zmiany w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy oraz w niektórych innych ustawach, mające na celu wzmocnienie pozycji Państwowej Inspekcji Pracy (PIP) w zakresie ustalania istnienia stosunku pracy, zwalczania nadużywania umów cywilnoprawnych oraz poprawy efektywności kontroli. PIP zyskuje nowe uprawnienia, w tym możliwość wytaczania powództw w sprawach o ustalenie istnienia stosunku pracy, a także wydawania decyzji o stwierdzeniu istnienia stosunku pracy. Ustawa wprowadza także nowe procedury dotyczące kontroli, interpretacji indywidualnych oraz wymiany informacji z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), dążąc do uszczelnienia systemu i zapewnienia lepszej ochrony praw pracowniczych.
Ustawa o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE ustanawia ramy prawne dla działania tego instrumentu, mającego na celu finansowanie inwestycji w europejskim przemyśle obronnym. Określa zasady kontroli i audytu wykorzystania środków z pożyczki SAFE, udzielanej na podstawie rozporządzenia UE. Tworzy FIZB w Banku Gospodarstwa Krajowego, precyzuje źródła finansowania i przeznaczenie środków, a także zasady współpracy między ministrem obrony, innymi ministrami i BGK. Ustawa wprowadza zmiany w Prawie bankowym, ustawie o finansach publicznych i ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, dostosowując je do funkcjonowania FIZB.