Interpelacja w sprawie dostępu do koncentratorów tlenu dla pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym
Data wpływu: 2025-10-23
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł wyraża zaniepokojenie trudnościami w dostępie do koncentratorów tlenu dla pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym, wskazując na długie kolejki, wysokie koszty i brak refundacji koncentratorów przenośnych. Pyta o liczbę pacjentów, koszty refundacji stacjonarnych koncentratorów oraz możliwość dofinansowania zakupu koncentratorów przenośnych.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie dostępu do koncentratorów tlenu dla pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym Interpelacja nr 13104 do ministra zdrowia w sprawie dostępu do koncentratorów tlenu dla pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym Zgłaszający: Witold Tumanowicz Data wpływu: 23-10-2025 Szanowna Pani Minister, zwracam się do Pani w sprawie sytuacji pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP). Prezes Polskiego Stowarzyszenia Osób z Nadciśnieniem Płucnym i Ich Przyjaciół Małgorzata Piekarska poinformowała mnie, że w Polsce jest ogromny problem z dostępem do koncentratorów tlenu.
Dla chorych na TNP to sprzęt z obszaru podstawowej opieki, wielu z nich może funkcjonować zaledwie kilka godzin bez tlenu. Wynika to z faktu, że TNP objawia się problemami z oddychaniem, chronicznym niedotlenieniem i zmęczeniem oraz gromadzeniem się wody w organizmie, co z czasem uniemożliwia pacjentom przyjmowanie pokarmów, mówienie czy wydalanie. Jednym z problemów jest długi czas oczekiwania na wizytę w poradni domowego leczenia tlenem: dla przykładu, we Wrocławiu wynosi on 300 dni, a w niedalekiej Jeleniej Górze – 700 dni.
Często zdarza się, że lekarz dla ratowania życia chorego specjalnie przetrzymuje go w szpitalu do momentu, aż jego bliscy wypożyczą koncentrator prywatnie, co wiąże się z dużymi wydatkami, zwłaszcza że wielu chorych na TNP nie może pracować i utrzymuje się z rent. Warto dodać, że w naszym kraju funkcjonują darmowe wypożyczalnie koncentratorów, np. finansowane z budżetów miast, one jednak oferują zwykle urządzenia stacjonarne.
Wśród chorych na TNP nie brakuje osób w młodym lub średnim wieku, które mają rodziny i próbują choć w pewnym zakresie być aktywne zawodowo, więc bardziej praktycznym rozwiązaniem byłby dla nich koncentrator przenośny – podobnie jak dla osób na bardziej zaawansowanym etapie choroby, które mimo wszystko chciałyby choć czasami wyjść z domu na krótki spacer. Wypożyczenie używanego koncentratora to koszt 300-400 zł miesięcznie, co przy rencie w wysokości 1800 zł i ograniczonych możliwościach zarobkowania bywa dla pacjentów barierą nie do pokonania. Z kolei zakup nowego przenośnego koncentratora dobrej jakości oznacza wydatek rzędu 10-15 tys.
złotych. Większość chorych nie ma zatem szans na własny sprzęt. Na uwagę zasługuje fakt, że są pacjenci, którym ze względu na brak przenośnego koncentratora należy zapewnić transport sanitarny. W przypadku jednej pacjentki to koszt miesięczny 4 tysiące złotych. W ciągu roku jej transport kosztuje budżet państwa 48 tysięcy złotych. Gdyby tacy pacjenci mieli możliwość wypożyczenia koncentratora przenośnego w poradni leczenia tlenem, jeździliby samodzielnie do szpitala z opiekunem, co byłoby ogromną oszczędnością. To samo dotyczy pacjentów, którzy zostają dłużej w szpitalach, bo bez tlenu mogliby po prostu umrzeć.
Dodatkowo, kiedy już pacjent próbuje skorzystać z darmowej wypożyczalni koncentratorów, jego stan ocenia pulmonolog, ponieważ nadciśnienia płucnego nie ma na liście chorób w poradniach leczenia tlenem. TNP jest chorobą kardiologiczną i właściwym specjalistą do oceny stanu pacjenta jest tu kardiolog. W rezultacie zdarza się, że chorzy czekają rok na wizytę w poradni, po czym spotykają się z trudnościami, aby wypożyczyć koncentrator. Z uwagi na powyższe zwracam się do Pani Minister o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania: Jaka jest ogólna liczba pacjentów chorujących na tętnicze nadciśnienie płucne?
Jaka liczba pacjentów chorujących na TNP korzysta ze stacjonarnych koncentratorów tlenu w ramach wynajmu na refundację? Jaki to jest koszt w skali roku dla budżetu państwa? Czy Narodowy Fundusz Zdrowia pokrywa koszty wynajmu przenośnych koncentratorów? Jeśli nie, to dlaczego? Jeśli tak, jaki to jest koszt w skali roku dla budżetu państwa? Czy istnieje możliwość, aby chorzy z TNP otrzymywali dofinansowanie na zakup koncentratorów tlenu? Z wyrazami szacunku Witold Tumanowicz Poseł na Sejm RP
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o Funduszu Medycznym wprowadza zmiany dotyczące finansowania ochrony zdrowia w Polsce. Ustanawia subfundusz infrastruktury na potrzeby obronne państwa oraz subfundusz chorób rzadkich u dzieci. Ustawa reguluje także finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym leczenia chorób rzadkich u dzieci terapiami zaawansowanymi, oraz wspiera rozwój teleinformatycznej obsługi pacjentów. Dodatkowo, ustawa określa kwoty finansowania Funduszu Medycznego w latach 2026-2029 i wprowadza zmiany w procedurach związanych z dotacjami dla NFZ.
Projekt ustawy zakłada zmiany w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawie o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Głównym celem jest zapewnienie bezpłatnego dostępu do antykoncepcji dla kobiet w wieku od 18 do 25 lat. Dodatkowo, ustawa ma na celu poszerzenie katalogu refundowanych środków antykoncepcyjnych dla wszystkich kobiet. Wprowadzenie tych zmian ma poprawić dostępność antykoncepcji, zwiększyć poczucie bezpieczeństwa kobiet oraz umożliwić im podejmowanie świadomych decyzji dotyczących macierzyństwa.
Projekt ustawy wprowadza zmiany w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz w ustawie o aplikacji mObywatel. Głównym celem jest doprecyzowanie kodów procedur medycznych i chorób w dokumentacji, modyfikacja zasad dotyczących skierowań (szczególnie elektronicznych), wprowadzenie sankcji za niewywiązywanie się z obowiązku zgłaszania świadczeń do centralnej rejestracji i usprawnienie przekazywania informacji o spełnianiu kryteriów włączenia do programów zdrowotnych za pośrednictwem aplikacji mObywatel. Projekt ma na celu poprawę efektywności i transparentności w systemie opieki zdrowotnej. Wprowadzane poprawki dotyczą zarówno kwestii technicznych, jak i zasad finansowania świadczeń.
Projekt ustawy ma na celu ograniczenie spożycia alkoholu w Polsce poprzez wprowadzenie szeregu regulacji dotyczących jego dostępności i promocji. Kluczowe zmiany to m.in. całkowity zakaz reklamy alkoholu, ograniczenie sprzedaży w godzinach nocnych, zakaz sprzedaży na stacjach paliw i w placówkach medycznych, oraz regulacje dotyczące sprzedaży internetowej i minimalnych cen. Dodatkowo, ustawa porządkuje system finansowania działań profilaktycznych, przeznaczając środki na wsparcie sportu dzieci i młodzieży oraz przeciwdziałanie przemocy domowej. Celem jest ochrona zdrowia publicznego, zwłaszcza dzieci i młodzieży, przed negatywnymi skutkami spożycia alkoholu.