Interpelacja w sprawie pilnego zabezpieczenia finansowania Lotniczego Pogotowia Ratunkowego oraz zagwarantowania nieprzerwanej gotowości operacyjnej LPR w 2026 r.

Szanowna Pani Minister,

do mojego biura poselskiego wpłynęła prośba o pilne podjęcie działań w sprawie zapewniania stabilnego finansowania Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Do wystąpienia skierowanego do mnie załączono wspólne pismo trzech reprezentatywnych organizacji związkowych działających w LPR, skierowane 31 sierpnia 2026 r. do Pani Minister, dotyczące zapewnienia stabilnego finansowania tej jednostki.

Z dużym zaniepokojeniem zapoznałem się zarówno z otrzymaną prośbą o interwencję, jak i z obszerną dokumentacją przedstawioną przez stronę społeczną.

Sprawy opisanej w wystąpieniu nie można sprowadzać do sporu pracowniczego ani do dyskusji o kolejnej pozycji w budżecie Ministerstwa Zdrowia. Chodzi o zdolność państwa polskiego do zapewnienia obywatelom dostępu do lotniczego ratownictwa medycznego, o gotowość operacyjną baz LPR, dostępność statków powietrznych oraz możliwość wykonywania wszystkich wymaganych obsług technicznych i bezpiecznej eksploatacji intensywnie użytkowanej floty.

Szczególnie alarmująca jest informacja przekazana stronie społecznej przez dyrektora Lotniczego Pogotowia Ratunkowego 14 lipca 2026 r., zgodnie z którą brak odpowiedniego zwiększenia finansowania może doprowadzić jeszcze w bieżącym roku do konieczności ograniczenia działalności LPR. Według przedstawionych informacji może to oznaczać ograniczenie funkcjonowania baz, czasu ich działania lub dostępnych zasobów, a więc bezpośrednio zmniejszyć zdolność systemu ratownictwa medycznego do szybkiego dotarcia do osób znajdujących się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

Nie jest to zatem abstrakcyjne ryzyko księgowe. Sama dyrekcja LPR miała dopuścić możliwość ograniczenia działalności jako rozwiązania ostatecznego, po wyczerpaniu innych możliwości. Fakt, że kierownictwo strategicznej jednostki Państwowego Ratownictwa Medycznego w ogóle musi brać pod uwagę taki scenariusz, powinien wywołać natychmiastową reakcję rządu.

Z informacji przedstawionych przez stronę społeczną wynika, że w korespondencji LPR z Ministerstwem Zdrowia wskazywano na potrzebę zabezpieczenia dodatkowo 19 052 481 zł związanych ze wzrostem kosztów funkcjonowania w 2026 r., obejmujących m.in. części do statków powietrznych, usuwanie usterek oraz wzrost kosztów paliwa. Sam dodatkowy koszt paliwa do śmigłowców został określony na 5 021 000 zł. Jednocześnie ostateczna wysokość środków, które miałyby zostać przekazane LPR, pozostawała niepewna.

Osobną kwestią pozostaje odmowa zwiększenia dotacji o 7 861 953,31 zł na realizację mechanizmu wzrostu wynagrodzeń od 1 lipca 2026 r., mimo wcześniejszych ustaleń i zobowiązania Ministerstwa Zdrowia z grudnia 2024 r. Z dokumentów przedstawionych przez stronę społeczną wynika, że 10 lipca 2026 r. ministerstwo poinformowało LPR o odmowie zwiększenia dotacji w tym zakresie, wskazując jako powód „trudną sytuację finansową w ochronie zdrowia”.

Niepokoi mnie również to, że problemy związane z koniecznością każdorazowego zabiegania przez LPR o dodatkowe finansowanie mają charakter powtarzający się. Porozumienie z lutego 2025 r. miało być próbą zakończenia corocznego cyklu występowania o dodatkowe środki, jednak obecna sytuacja pokazuje, że problem nadal nie został rozwiązany.

W przypadku lotnictwa nie można reagować na niedobory finansowe w taki sam sposób jak w przypadku zwykłej jednostki administracyjnej. Przeglądy, obsługi techniczne, wymiany części, silników czy przekładni wynikają z określonych wymogów technicznych i eksploatacyjnych. Nie można ich dowolnie przesuwać albo rezygnować z nich w celu wykonania planu finansowego. Brak możliwości przeprowadzenia wymaganych czynności oznacza konieczność wyłączenia konkretnego statku powietrznego z eksploatacji, a niewystarczająca liczba dostępnych śmigłowców może z kolei uniemożliwić utrzymanie gotowości konkretnej bazy.

Trzon obecnej floty stanowią 23 intensywnie eksploatowane śmigłowce EC135 dostarczone w latach 2009-2010. Ich łączny nalot przekroczył 125 tys. godzin, a liczba lądowań przekroczyła 500 tys. Wraz z wiekiem i nalotem naturalnie rosną koszty utrzymania tej floty.

Nie formułuję tezy, że niedostateczne finansowanie samo w sobie musi doprowadzić do wypadku lotniczego. Tego nie twierdzi również strona społeczna. Nie wolno jednak ignorować faktu, że ograniczanie rezerwy technicznej, presja finansowa i trudności w odpowiednio wczesnym planowaniu obsług są czynnikami ryzyka, którymi państwo odpowiedzialne za funkcjonowanie LPR powinno aktywnie zarządzać.

Jeżeli Ministerstwo Zdrowia nie zgadza się z przedstawionymi przez LPR lub organizacje związkowe wyliczeniami, oczekuję nie ogólnego zaprzeczenia, lecz przedstawienia własnych szczegółowych kalkulacji, ze wskazaniem danych źródłowych, metodologii, poszczególnych kategorii kosztów oraz konkretnych pozycji, które zdaniem ministerstwa zostały przez LPR lub stronę społeczną obliczone błędnie.

W sprawie dotyczącej bezpieczeństwa życia i zdrowia Polaków odpowiedź ograniczająca się do zapewnienia, że „finansowanie jest wystarczające”, „sytuacja jest monitorowana” albo „ciągłość działania nie jest zagrożona”, bez przedstawienia dokumentów i wyliczeń potwierdzających takie stanowisko, byłaby niewystarczająca.

Oczekuję zatem od Pani Minister odrębnej i konkretnej odpowiedzi na każde z poniższych pytań, wraz z przedstawieniem wskazanych danych, wyliczeń i dokumentów albo — jeżeli dokument nie może zostać udostępniony — podaniem jego daty, sygnatury, autora oraz najważniejszych ustaleń.

W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania:

Oczekuję odpowiedzi odnoszącej się oddzielnie do każdego pytania i każdego zawartego w nim podpunktu, wraz z wymaganymi danymi i dokumentami. W przypadku zakwestionowania danych przedstawionych przez dyrekcję LPR lub organizacje związkowe proszę każdorazowo wskazać własne dane ministerstwa, źródła tych danych i sposób dokonania obliczeń.

Tadeusz Woźniak Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej