Dziękuję bardzo.
Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Instruktor terapii zajęciowej to zawód. Dzisiaj zwracam państwa uwagę na grupę zawodową, a właściwie niestety nieformalną grupę zawodową, która każdego dnia wykonuje niezwykle wymagającą, a jednocześnie niedocenianą pracę. Instruktorzy warsztatów terapii zajęciowej każdego dnia prowadzą rehabilitację społeczną i zawodową osób z niepełnosprawnościami. Terapia zajęciowa wymaga nie tylko wysokich kwalifikacji, ale przede wszystkim ogromnej empatii, cierpliwości i zaangażowania. Praca, której nie da się wykonywać z przypadku, a mimo to systemowo traktowana jest marginalnie. Instruktorzy WTZ-etów nie są formalnie uznani za grupę zawodową. Ich wynagrodzenia często nie przekraczają pensji minimalnej, a realnego dofinansowania ich pracy po prostu nie ma. Często muszą podejmować dodatkową pracę po to, żeby podreperować swoje rodzinne, domowe finanse.
Zwracam się do rządu o systemowe uregulowanie statusu zawodowego instruktorów warsztatów terapii zajęciowej, godne wynagrodzenia oraz włączenie ich do grona pracowników objętych realnym wsparciem. Dziękuję. (Oklaski)
(Głos z sali: Brawo!)