Sprawozdanie Komisji Kultury i Środków Przekazu o poselskim projekcie ustawy o ustanowieniu Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej (druki nr 925 i 930)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! To dobrze, że Sejm przypomniał sobie o bohaterach Armii Krajowej. Szkoda, że kilkadziesiąt lat za późno. Szkoda, że kilkaset tysięcy żołnierzy Armii Krajowej tego czasu nie doczekało. Byłem wychowywany w swoim domu rodzinnym właśnie w duchu pamięci o żołnierzach Armii Krajowej, w duchu pamięci o powstaniu warszawskim. Mój dziadek, już nieżyjący, śp. Józef Iwanicki wielokrotnie zabierał mnie na różnego rodzaju spotkania okolicznościowe, spotkania kombatantów. To były lata 90. Pamiętam, mówił o tym pan poseł Tomaszewski, jak wtedy ich hejtowano, jak powiedzielibyśmy dzisiejszym językiem, jak ich wyśmiewano, jak próbowano o nich zapomnieć, zamilczeć ich. Wówczas nie rozumiałem, czemu tak się dzieje, czemu kilkanaście lat trzeba czekać na coś tak oczywistego jak muzeum symbol, Muzeum Powstania Warszawskiego. Wtedy tego nie rozumiałem, a teraz to rozumiem. To było wówczas pokolenie 60-latków, 70-latków, ludzi w jesieni swojego życia, ludzi, którzy już nie chcieli robić karier politycznych, zawodowych, ale chcieli przekazać (Dzwonek) następnym pokoleniom Polskę, o jakiej marzyli i o jaką walczyli. Wówczas trzeba było to zamilczeć, bo to był niewygodny głos sumienia Polaków. Przepraszam, że tak późno to się stało. Cześć i chwała bohaterom! (Oklaski)