Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W tym roku mija 45 lat od wydarzeń Lubelskiego Lipca 1980 r. Dziś wiemy, że to był moment wyjątkowy, który stał się początkiem końca komunistycznego zniewolenia w Polsce. To nie był protest zorganizowany przez polityków. To był autentyczny bunt ludzi - robotników, kolejarzy, kierowców, pracowników przemysłu spożywczego i maszynowego, którzy mieli dość kłamstw, biedy i upokorzeń ze strony władz PRL.
Strajk rozpoczął się 8 lipca w Świdniku. Pracownicy Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego przerwali pracę i zażądali podwyżki płac. W kolejnych dniach strajki rozlały się na cały region. Ponad 150 zakładów pracy w województwie lubelskim stanęło: fabryki, huty, mleczarnie, zajezdnie autobusowe i PKP. Strajkujący pokazali, że są zorganizowani, solidarni i zdeterminowani. Władza, która przez dekady zastraszała i tłumiła każdy opór, była zaskoczona. Po raz pierwszy od lat robotnicy nie tylko protestowali, ale formułowali konkretne żądania, nie tylko podwyżki, ale również poprawy warunków pracy, respektowania praw pracowniczych i uczciwego traktowania. To właśnie Lubelski Lipiec przygotował grunt pod Sierpień 1980 r. w Gdańsku i powstanie ˝Solidarności˝.
Dziś, po 45 latach naszym obowiązkiem jako obywateli wolnej Polski jest pielęgnowanie pamięci o Lubelskim Lipcu oraz o tym, że wolność wymaga odwagi i gotowości do poświęceń. Cześć i chwała bohaterom Lubelskiego Lipca!