Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Powszechnie przyjmuje się, że miarą współczesnej cywilizacji w aspekcie aksjologicznym i społecznym jest nasz stosunek do osób z niepełnosprawnościami. Najpierw musimy widzieć człowieka, osobę, a nie jego wózek, a więc nawet jeśli dany człowiek jest ograniczony fizycznie przez wózek inwalidzki, to zawsze ma swoje pasje, myśli, plany, ambicje, czyste serce, a jednocześnie ma też marzenia. Oczywiście te kosmetyczne plany, jeśli chodzi o zakłady aktywności zawodowej, są słuszne, ale niewystarczające, jeśli chodzi o kwestię finansów.
Chciałbym spytać o specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze w aspekcie tego, że nie ma przejścia systemowego z etapu edukacji do dorosłości. W szkołach podstawowych, w specjalnych ośrodkach realizuje się program do 21. roku życia, w szkołach ponadpodstawowych - do 24. roku życia, a potem praktycznie pojawia się poważny problem. (Dzwonek) Zależy to od stopnia niepełnosprawności, aktywności rodzica i miejsca zamieszkania. Panie ministrze, czy pan zrobi coś w tym zakresie albo wykona systemowe podejście, żeby był jednolity, czytelny system, jeżeli chodzi o przejście z etapu edukacji do dorosłości? (Oklaski)