Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 14 grudnia 1970 r. w Stoczni Gdańskiej wybuchł strajk wywołany ogłoszonymi podwyżkami na artykuły pierwszej potrzeby, zwłaszcza na żywność. 15 grudnia do kolejnych strajków przystępowali robotnicy w Gdyni, Elblągu, Słupsku i Szczecinie. Protesty rosły w siłę, a komunistyczne władze przeciwko protestującym wysyłały siły milicyjne, które z całym okrucieństwem i bezwzględnością próbowały stłumić protesty. Żołnierzom i milicjantom wydano rozkaz strzelania do robotników. Zginęło 45 osób, ponad 1 tys. osób odniosło rany.
Komunistyczna władza przez lata próbowała usunąć z pamięci społecznej prawdę o Grudniu ’70 na Pomorzu, a przywódcy i uczestnicy protestów byli prześladowani. Ale takiej krzywdy i zbrodni nie da się zatrzeć w pamięci obywateli i obywatelek. To doświadczenie Grudnia ’70 ukształtowało całe pokolenia opozycjonistów i opozycjonistek.
Dziś upamiętniamy ofiary, protestujących w czasie Grudnia ’70, ale i wszystkie osoby, które przez lata zabiegały o godne upamiętnianie tych wydarzeń. Nadajemy specjalny wymiar tym kilku dniom - od 16 do 18 grudnia. Niech to będą dni pamięci o sile solidarności, niezłomności, o krzywdzie, śmierci, ale i o odwadze. Jako kolejne pokolenia jesteśmy zobowiązani do zachowania pamięci i przekazywania jej dalej. Dziękuję. (Oklaski)