Sprawozdanie Komisji Infrastruktury oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz ustawy o finansowym wsparciu niektórych przedsięwzięć mieszkaniowych (druki nr 1318 i 2062)

Proszę o odpowiedź na piśmie.

Jakie konkretne patologie ma rozwiązać całkowite usunięcie instrumentu bonifikaty, zamiast jego np. ograniczenia (np. limit procentowy, katalog sytuacji, warunki dochodowe, minimalny czas najmu, zakaz dalszego obrotu)?

Czy projektodawcy analizowali wpływ zmian na samodzielność samorządu w prowadzeniu polityki mieszkaniowej, skoro bonifikata bywa narzędziem lokalnej polityki społecznej?

Jak projektodawcy uzasadniają, że jednolite rozwiązanie dla wszystkich gmin nie uderzy w gminy o specyficznej strukturze zasobu (małe gminy, gminy z dużą liczbą lokali w złym stanie, gminy wyludniające się)?

Czy rząd albo projektodawcy mają dane, ile sprzedaży lokali komunalnych faktycznie odbywa się z bonifikatą i na jakich poziomach, skoro w uzasadnieniu wskazuje się problem, ale jednocześnie przyznaje się lukę w danych?

Czy projektodawcy przewidują mechanizmy przeciwdziałające temu, że brak bonifikat skłoni część gmin do przyspieszonej sprzedaży lokali jeszcze przed wejściem w życie zmian (efekt ˝ucieczki˝ przed regulacją)?