Rozpatrzenie wniosku Rady Ministrów o wyrażenie przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zgody na przedłużenie czasowego ograniczenia prawa do złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na granicy państwowej z Republiką Białorusi (druk nr 2501)

Pytania

Przedłożony przez Radę Ministrów wniosek o kolejne przedłużenie ograniczeń na granicy z Białorusią jest przyznaniem się rządu do całkowitej bezradności. Od ponad roku obywatele są karmieni zapewnieniami o skuteczności zapór i procedur, tymczasem z oficjalnych dokumentów rządu wyłania się obraz państwa, które nie potrafi trwale odzyskać kontroli nad własnym terytorium.

1. Nieskuteczność obecnych działań. Rząd wprost przyznaje w uzasadnieniu, że podejmowane dotąd środki okazały się niewystarczające do wyeliminowania zagrożenia. Skoro po siedmiu turach wprowadzania ograniczeń sytuacja nadal jest określana jako poważne i rzeczywiste zagrożenie dla bezpieczeństwa, to znaczy, że obecna strategia polegająca jedynie na biurokratycznym przesuwaniu terminów o 60 dni jest fikcją.

2. Agresja wobec polskich służb. Z dokumentu wynika przerażający obraz codziennej służby naszych żołnierzy i funkcjonariuszy. Są oni atakowani nie tylko przez agresywnych cudzoziemców przy użyciu noży i gwoździ, ale również bezpośrednio przez służby białoruskie, które celują do Polaków z broni palnej. Państwo polskie nie może ograniczać się do procedur administracyjnych, gdy życie naszych żołnierzy jest bezpośrednio zagrożone.

3. Brak adekwatnej odpowiedzi. Dokument wspomina o próbach przerzutu setek osób przez tunele pod zaporą - m.in. przypadek 186 osób z grudnia 2025 r. To dowodzi, że infrastruktura, którą rząd się chwali, jest nieszczelna, a stosowane metody nie odstraszają agresorów. Wzywam do używania broni palnej w obronie naszej granicy.

4. Instrumentalizacja zamiast ochrony. Rząd przyznaje, że procedura ochrony międzynarodowej jest wykorzystywana instrumentalnie do legalizacji pobytu i dalszej podróży na zachód Europy. W tym kontekście nieustanne wracanie do Sejmu po zgodę na kolejne 60 dni zamiast wprowadzenia systemowych, twardych rozwiązań ustawowych jest unikaniem odpowiedzialności politycznej.

Konkluzja. Domagamy się od rządu realnego wzmocnienia bezpieczeństwa funkcjonariuszy na linii granicy i wyciągnięcia konsekwencji z faktu, że obecne środki są niewystarczające. Bezpieczeństwo państwa i nienaruszalność granic nie mogą zależeć od cyklicznych wniosków o przedłużenie ograniczeń, podczas gdy nasi żołnierze codziennie stają oko w oko z fizyczną agresją i bronią wycelowaną w nich przez obce służby. Nie ma zgody na państwo, które w obliczu takiej presji reaguje jedynie kolejnym dokumentem i urzędowym znacznikiem czasu.