Projekt ustawy o Karcie Rodziny Mundurowej (druk nr 1964), mający na celu wprowadzenie zniżek i ułatwień w dostępie do dóbr i usług dla funkcjonariuszy służb mundurowych oraz ich rodzin (ok. 1,27 mln beneficjentów), budzi kontrowersje, głównie ze względu na wykluczenie niektórych grup oraz niejasności w zasadach przyznawania uprawnień. Pominięcie Służby Więziennej (SW) to jedna z najpoważniejszych wad wskazywanych przez stronę społeczną. Funkcjonariusze Służby Więziennej nie zostali uwzględnieni w pierwotnym projekcie, co wywołuje oburzenie i zarzuty o naruszenie zasady równego traktowania służb mundurowych.
Wykluczenie ochotniczych straży pożarnych (OSP). Projekt skupia się na funkcjonariuszach w służbie stałej, pomijając ochotników (OSP), którzy często wykonują zadania ratownicze na równi z zawodowymi strażakami, co wywołuje zarzuty, że ustawa była pisana na kolanie i jest niesprawiedliwa.
Niepewność co do uprawnień emerytów mundurowych. Choć program dotyczący karty mundurowej (zewnętrzny) obejmuje byłych żołnierzy i policjantów, budziło wątpliwości to, czy projekt ustawy z druku nr 1964 obejmie emerytów i rencistów mundurowych w pełnym zakresie, co było przedmiotem negocjacji.
Niejasne zasady weryfikacji i ochrony danych. Projekt wymagał doprecyzowania w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz technicznych procedur przyznawania karty, co sygnalizowało MSWiA w uzgodnieniach z MON.
Ograniczenia dla pracowników cywilnych. Istniały obawy, że projekt nie obejmie w wystarczającym stopniu pracowników cywilnych wojska i innych służb, którzy również pracują na rzecz bezpieczeństwa państwa.
Podsumowując: główną wadą jest niekompletność katalogu służb, co tworzy wrażenie podziału na służby pierwszej i drugiej kategorii, mimo iż koncepcja zakładała wzorowanie się na Karcie Dużej Rodziny.