Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Kiedy umierał, już teraz błogosławiony, ks. Jerzy Popiełuszko, miałem 6 lat. Nie wiedziałem, co się dzieje, nie rozumiałem tego, ale pamiętam to, że moi rodzice w moim rodzinnym domu nazywali go symbolem, autorytetem, wzorem. Teraz rozumiem, dlaczego tak było, ponieważ przypominam sobie słowa ˝zło dobrem zwyciężaj˝. Nie wystarczy urodzić się człowiekiem, trzeba jeszcze być człowiekiem, każdy ma swoją przyzwoitość i powinien być jej wierny.
W projekcie uchwały brakuje mi dwóch akapitów: pierwszego mówiącego o roli Kościoła i innych księży, którzy byli zaangażowani w to, żeby zniszczyć poprzedni system, nie ma się przecież czego wstydzić, i drugiego mówiącego o tym, że ci sami ludzie, którzy stali w cieniu i wiedzieli o tym morderstwie, parę lat później wskazywali następców w polskim wymiarze sprawiedliwości i dopuszczali swoich oficerów do polskich służb specjalnych. (Dzwonek) Tylko wtedy ta historia jest zamknięta pełną historyczną klamrą. Dziękuję. (Oklaski)