Dzień dobry.
Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Pochylam się nad ustawą, pojawia się pytanie i bardzo proszę o odpowiedź. Wyobraźmy sobie Polaka, który w wieku 26 lat, przeżywając II wojnę światową, wyjeżdża z Polski. Spełnił warunek ustawowy, czyli jest w stanie oświadczyć, że co najmniej przez 10 lat w Polsce, po ukończeniu 16. roku życia miał ośrodek interesów życiowych w Polsce. Rozumiem, że taka osoba, która przez 74 lata mieszka za granicą, założyła tam rodzinę, płaciła przez 74 lata podatki na rzecz obcego państwa również może ubiegać się o to, że polski podatnik i polski budżet państwa będzie w momencie, kiedy ta osoba będzie starsza niż 100 lat... Taka osoba będzie co miesiąc otrzymywać kwotę grubo powyżej 6 tys. zł. Czy to przypadkiem nie zbyt daleko idąca hojność państwa?
I uzupełnienie tego pytania. Już jedno zdanie, pani marszałek. (Dzwonek) Czy dobrze rozumiem, że ten ośrodek interesów życiowych również jest w sytuacji, kiedy taka osoba przez 10 lat codziennie żyła, przebywała w Polsce, nie pracowała i nie płaciła polskich podatków? Dziękuję. (Oklaski)