Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Dla jednych zabytki to bezcenne świadectwo historii i wspólnego dziedzictwa, dla drugich to codzienność, zmaganie się z biurokracją, ograniczeniami i kosztami utrzymania. W tym kontekście szczególnie wyraźnie widać to na przykładzie budynku przy ul. Wodnej 36 w Lubawce czy ul. Kamiennogórskiej 11 w Chełmsku Śląskim, też na Dolnym Śląsku, pani marszałek, gdzie mamy najwięcej zabytków. To obiekty, które od lat są prawdziwą zmorą zarówno dla mieszkańców, jak i dla samorządów.
Jak projektowana ustawa zamierza pogodzić te dwa światy? Czy istnieje ryzyko, że pod hasłem uproszczeń otworzymy furtkę do cichej degradacji zabytków? A może przeciwnie: w praktyce nic się nie zmieni dla tych, którzy dziś najbardziej potrzebują jasnych, sprawnych i przewidywalnych procedur, aby z troską (Dzwonek), ale i realną sprawczością móc dbać o takie nieruchomości, zamiast latami bezradnie patrzeć na ich postępującą ruinę? Dziękuję bardzo. (Oklaski)