Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Miałem zacząć inaczej, ale przed chwilą kolega z Polski 2050 mówił, że wypełniona została jedna z 12 gwarancji: państwo jako uczciwy pracodawca. I tutaj widzimy tego uczciwego pracodawcę, który dzieli pomoc społeczną na tę udzielaną przez samorządy, ale, po pierwsze, zapomina o dzieciach, bo chciałem zapytać się, w czym dzieci są gorsze od osób dorosłych. W art. 1 państwo piszą poza tym, że państwo tylko mogą to zrobić, a nie muszą: lub na ich zlecenie, czyli jeżeli jednostki samorządu terytorialnego zlecą organizacjom pozarządowym opiekę, to jest w porządku, ale tylko nad osobami dorosłymi, a jak już są dzieci, to niech sobie radzą sami. Trochę jest to dziwne, bo nie uważam, że dzieci powinny być w gorszej sytuacji.
A więc chciałem zapytać się, dlaczego w art. 2, gdzie mówimy o opiece nad dziećmi (Dzwonek) w wieku do lat 3, państwo to pomijają.
I dziękuję, że Lewica, dwóch przedstawicieli Lewicy zapytało tu otwarcie o organizacje pozarządowe prowadzone przez wspólnoty wyznaniowe. Wstyd, panie ministrze. Dziękuję. (Oklaski)