Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o komornikach sądowych, który pod pozorem porządkowania przepisów w istocie stanowi niepokojący wyłom w standardach kadrowych wymiaru sprawiedliwości.
Projekt zakłada m.in. możliwość ponownego powołania komorników i asesorów sądowych po 65. roku życia, aż do ukończenia 70 lat. Pytam zatem: Czy naprawdę problemem polskiego wymiaru sprawiedliwości jest zbyt mała liczba siedemdziesięciolatków w zawodzie komornika? Czy nie mamy w Polsce młodych, wykształconych asesorów, którzy latami czekają na swoją szansę? To nie jest projekt o sprawiedliwości. To jest projekt o zabetonowaniu zawodu i zatrzymaniu rotacji pokoleniowej. Przywracanie osób wcześniej odwołanych z urzędu wyłącznie z powodu wieku, bez ponownej oceny ich kompetencji i stanu zdrowia, to droga do obniżenia jakości i zaufania publicznego do komorników - grupy zawodowej, która i tak cieszy się umiarkowanym zaufaniem społecznym.
Dodatkowo projekt utrwala uznaniowość decyzji prezesa sądu apelacyjnego w sprawach powołań, nie doprecyzowuje mechanizmów kontroli nad tymi decyzjami, nie wzmacnia ich przejrzystości, nie gwarantuje równości szans. Przeciwnie, pozostawia szerokie pole do interpretacji i dowolności. Ustawa nie rozwiązuje żadnego istotnego problemu systemowego, nie przyspiesza egzekucji, nie usprawnia pracy kancelarii komorniczych, nie zwiększa ich efektywności. Przeciwnie, cofa nas do kadrowych kompromisów i półśrodków, które w dłuższej perspektywie mogą zaszkodzić całemu systemowi.
Apeluję do Wysokiej Izby o rozwagę. Wymiar sprawiedliwości potrzebuje nowoczesności, profesjonalizmu i świeżości, a nie powrotu do logiki kadrowej. Dziękuję.