Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Kierunek tej ustawy jest słuszny. Trzeba przyspieszyć postępowania upadłościowe, odciążyć sądy i umożliwić ludziom, którzy popadli w długi, powrót do normalnego życia. Automatyczne umarzanie pozostałych zobowiązań po wykonaniu planu spłaty i upływie ustawowego terminu to dobre rozwiązanie, które może ograniczyć zbędną biurokrację. Czy jednak pod hasłem upraszczania procedur nie osłabiamy ochrony uczciwych wierzycieli?
Ta ustawa budzi trzy bardzo poważne zastrzeżenia. Po pierwsze, ograniczenie kontroli sądowej. Sąd nie będzie już z urzędu badał sprawozdań dotyczących wykonywania planu spłaty. Kto ma więc pilnować prawidłowości tego procesu? Wierzyciel? Mały przedsiębiorca, któremu ktoś nie zapłacił za towary czy wykonaną usługę, będzie musiał sam monitorować postępowanie i pilnować terminów. Czy naprawdę państwo chce przerzucić koszty kontroli na obywateli i przedsiębiorców?
Po drugie, ograniczenie kontroli Sądu Najwyższego. Uchylacie przepisy przewidujące szczególne skargi kasacyjne w sprawach dotyczących planów spłaty i umarzania zobowiązań. Owszem, pozostają zażalenia. Jednak skoro upraszczamy postępowanie i ograniczamy kontrolę z urzędu, to dlaczego usuwamy również dodatkową możliwość kontroli przez Sąd Najwyższy? Czy szybkość postępowania ma być ważniejsza od sprawiedliwości?
Po trzecie, wynagrodzenia syndyków. Wprowadzacie nowe zasady ustalania wynagrodzeń, uzależnione od przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce z możliwością ich zwiększenia. Czy oszacowaliście, ile to będzie kosztowało Skarb Państwa? Czy wynagrodzenia będą odpowiadały rzeczywistemu nakładowi pracy?
Panie Ministrze! Oddłużenie nie może oznaczać przyzwolenia na krzywdzenie wierzycieli. Popieramy upraszczanie procedur, ale nie kosztem bezpieczeństwa prawnego. Dziękuję. (Oklaski)