Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Polskie porty morskie to strategiczna część naszej gospodarki. To miejsce pracy, wpływy do budżetu i bezpieczeństwo dostaw oraz ogromne możliwości rozwoju polskiego eksportu. Dlatego pozytywnie oceniam utrzymanie zwolnienia z podatku CIT dla podmiotów zarządzających portami.
Ale diabeł jak zwykle tkwi w szczegółach, bo okazuje się, że pod hasłem wspierania polskich portów wprowadzamy nowe ograniczenia, dodatkową biurokrację i ryzyko wieloletnich sporów. Projekt przewiduje, że warunkiem korzystania z określonej pomocy publicznej jest rozpoczęcie prac dopiero po wejściu w życie tej ustawy. A co z inwestycjami rozpoczętymi wcześniej, których realizacja potrwa jeszcze wiele lat? Czy polskie porty mają być karane za to, że zaczęły inwestycje zbyt wcześnie? Nowe obowiązki dokumentacyjne, dodatkowe sprawozdania, opinie biegłych rewidentów i weryfikacja przez administrację. Czy naprawdę potrzebujemy kolejnych procedur, żeby port mógł przeznaczać własne pieniądze na rozwój infrastruktury?
Projekt przewiduje możliwość żądania zwrotu nienależnej pomocy publicznej wraz z odsetkami, a roszczenia mogą być dochodzone nawet przez 10 lat. Jeden spór dotyczący kwalifikacji wydatków może oznaczać poważne konsekwencje finansowe.
I wreszcie sprawa najważniejsza. Czy po tych wszystkich zmianach polskie porty rzeczywiście zachowają dotychczasowe korzyści podatkowe? Czy nie okaże się, że dostają mniej pieniędzy na inwestycje, za to więcej obowiązków i kontroli?
Panie ministrze, polskie porty muszą konkurować z Hamburgiem, Rotterdamem, Antwerpią, a nie przegrywać z własną biurokracją. Dziękuję.