Sprawozdanie Komisji Nadzwyczajnej o rządowym projekcie ustawy o statusie osoby najbliższej w związku i umowie o wspólnym pożyciu (druki nr 2110 i 2593) (łączna debata nad 2 punktami)

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoki Sejmie! Dzisiaj rozmawiamy o sprawie, która dotyczy codziennego życia milionów Polek i Polaków. O sytuacjach, w których ktoś trafia do szpitala, potrzebuje wsparcia, potrzebuje informacji, możliwości podjęcia decyzji, a państwo wtedy odpowiada mu, że formalnie nie ma rodziny. Projekt ustawy o statusie osoby najbliższej jest odpowiedzią na realne problemy obywateli, na dramatyczne historie, gdzie ludzie żyją ze sobą całe życie, tworzą wspólnie dom, opiekują się sobą nawzajem, ale w kluczowych momentach państwo pozostawia ich samym sobie i mówi, że swoją najbliższą osobę ma traktować jak obcą osobę. Państwo nie może dzisiaj odwracać wzroku od rzeczywistości społecznej. A rzeczywistość jest taka, że polskie rodziny przybierają różne formy. Są małżeństwa, które żyją ze sobą całe życie. Są też osoby, które żyją ze sobą całe życie w związkach nieformalnych. Ale są też osoby, które samodzielnie wychowują swoje dzieci, czy osoby starsze, które do końca życia opiekują się sobą każdego dnia. I rolą odpowiedzialnego państwa jest zapewnienie (Dzwonek) tym ludziom podstawowego bezpieczeństwa. To nie jest kwestia światopoglądu. To jest kwestia elementarnej godności, bezpieczeństwa. Ta ustawa nikomu niczego nie odbiera. Nikogo nie zmusza do zmiany swoich decyzji. Ona daje szansę każdemu, żeby żył tak, jak chce, w poczuciu bezpieczeństwa i w trosce. (Oklaski)