Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy o zadośćuczynieniu ofiarom i rodzinom ofiar przestępstw popełnionych na tle narodowościowym, religijnym lub rasowym w latach 1945-1946 (druk nr 2030)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Państwo polskie ma moralny obowiązek mierzyć się z trudnymi kartami historii. Ofiary przemocy motywowanej nienawiścią narodową, religijną czy rasową nie mogą pozostawać poza pamięcią instytucjonalną, nie mogą pozostawać białą plamą historii. Uznanie krzywdy i próba jej symbolicznego oraz materialnego naprawienia jest naszym zobowiązaniem w imię prawdy, równości, jako wyraz elementarnej sprawiedliwości, a nie element sporu politycznego. Ta ustawa nie jest przeciwko komukolwiek. Ona jest za - za godnością ofiar, za prawem rodzin do uznania cierpienia, za ich prawem do pamięci i do wsparcia. To też jasny sygnał na dziś. Przestępstwa z nienawiści (Dzwonek), niezależnie od epoki, wymagają potępienia i reakcji państwa.