Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! My na tej sali przywykliśmy, że nasze zarobki są jawne i nikogo to nie dziwi, że nawzajem wiemy, ile zarabiamy. Problem zrobiłby się dopiero wtedy, gdybyśmy właśnie coś próbowali ukryć. Zresztą wyborcy, jeśli nie są zadowoleni z pracy posła czy posłanki, chętnie te zarobki nam wypominają.
Natomiast mówienie o zarobkach w Polsce to ciągle jest temat zakazany ze szkodą dla młodych pracowników, kobiet i tych wszystkich, którzy nie mają takiej siły przebicia, by wystarczająco, ale zasłużenie walczyć o wyższe wynagrodzenia. Dlatego projekt tej ustawy to niepowtarzalna okazja nie tylko do wyrównania zarobków, ale także, by w Polsce temat pensji i pieniędzy przestał być tematem tabu, tematem wstydliwym i ukrywanym, i by nikt tego więcej nie wykorzystywał. Nie ma naprawdę nic złego w tym, że będziemy wiedzieć nawzajem w społeczeństwie, kto ile zarabia. Wręcz przeciwnie. Od kiedy w gronie moich znajomych i przyjaciół rozmawiamy o tym, ile zarabiamy, to zmieniliśmy trochę zasady (Dzwonek) i zwykle ten, kto zarabia najwięcej, płaci za obiad. Wcześniej każdy płacił za siebie. Ten projekt jest też po prostu demokratyczny, więc jestem za. (Oklaski)