Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Pozwólcie państwo, że dzisiaj przemówię w imieniu tych, którzy nie potrafią mówić ludzkim głosem, ale kochają nas miłością bezgraniczną. Kiedy opiekun lub opiekunka zwierzęcia trafia do hospicjum, bliska więź między nimi nie znika. Szczególnie zwierzęta tęsknią za swoimi opiekunami i czekają na ich powrót. Zwierzę nie rozumie, dlaczego nagle nie może zobaczyć swojego opiekuna. Przecież przez lata byli razem, w chwilach radości, smutku, samotności, a później nawet choroby. Wisława Szymborska napisała piękny wiersz ˝Kot w pustym mieszkaniu˝. Był to hołd dla jej przyjaciela, który odszedł i po którym został tytułowy kot. Nie powiedziała słowa o cierpieniu, pokazała tylko świat kota, w którym nagle zabrakło jego pana. Zwierzę potrafi ukoić ból. Nie potrafi zatrzymać czasu, ale potrafi położyć głowę na kolanach, polizać dłoń i posiedzieć w milczeniu. (Dzwonek) Czasami to jest właśnie największa pomoc.
Popieram całym sercem tę ustawę za jej głęboki humanizm. Czasami tak niewiele trzeba, aby przywrócić wiarę w człowieka. (Oklaski)