Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Projekt ma ważny społecznie cel - ochronę osób, które ratują życie i zdrowie, służąc innym - jednak skuteczność przepisów zależy nie tylko od wysokości kar, ale też od ich realnego egzekwowania, edukacji społecznej i instytucjonalnego wsparcia służb. Dlatego projekt, choć słuszny w założeniu, wymaga równoległych działań systemowych i monitorowania skutków wejścia ustawy w życie.
Mam więc pytania: Czy rząd dysponuje jakąkolwiek analizą, która dowodzi, że podniesienie kar z 3 do 5 lat faktycznie zmniejszy liczbę napaści na funkcjonariuszy? Dlaczego w projekcie nie przewidziano komponentu profilaktycznego i edukacyjnego, np. programów edukacji społecznej w zakresie współpracy ze służbami ratunkowymi? Ostatnie pytanie: Czy definicja osoby udzielającej pomocy została wystarczająco precyzyjnie określona? Chodzi o to, aby uniknąć niejasności w praktyce sądowej. Dziękuję.