Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa oraz niektórych innych ustaw (druk nr 1955)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izba! Również mam kilka pytań odnośnie do tej ważnej ustawy. Jakie najważniejsze braki obecnej ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa wskazane w uzasadnieniu sprawiły, że konieczne stało się pełne wdrożenie dyrektywy NIS 2, w szczególności w zakresie podziału na podmioty kluczowe i podmioty ważne? W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnik rządu do spraw cyberbezpieczeństwa nie posiada skutecznych narzędzi oddziaływania ani możliwości żądania informacji. Jakie konkretne nowe uprawnienia państwo zamierzają mu nadać, aby realnie zwiększyć jego rolę i zdolność do koordynowania systemu? W ramach NIS 2 rozszerzono katalog sektorów objętych obowiązkami cyberbezpieczeństwa o produkcję żywności, pocztę, przemysł chemiczny czy sektor kosmiczny. Jakie kryteria zadecydowały o konieczności rozszerzenia katalogu i jak państwo zamierza wspierać te podmioty w spełnieniu nowych obowiązków? Z uzasadnienia wynika, że dotychczas zostały utworzone jedynie dwa sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa, mimo że potrzeby są znacznie większe. Jakie działania przewiduje projekt, aby faktycznie doprowadzić do powstania (Dzwonek) co najmniej pięciu takich zespołów i zapewnić ich stabilne finansowanie? Ostatnie statystyki krajowego Zespołu Reagowania na Incydenty Bezpieczeństwa Komputerowego wskazują na gwałtowny wzrost liczby tych incydentów. W państwa uzasadnieniu jest napisane, że było ich ponad 103 tys. w 2024 r. W jaki sposób projekt ustawy odpowiada na tak dynamiczny wzrost poziomu zagrożenia, zwłaszcza w kontekście obowiązku raportowania incydentów i współpracy między tym zespołem a podmiotami prywatnymi? Dziękuję. (Oklaski)