Pani Marszałku! Wysoka Izbo! 12 lipca obchodziliśmy Dzień Walki i Męczeństwa Wsi Polskiej. To dzień szczególnej pamięci o mieszkańcach polskiej wsi, o ich odwadze, cierpieniu i ogromnej ofierze poniesionej w czasie II wojny światowej. Polska wieś zapłaciła za wierność ojczyźnie niezwykle wysoką cenę. Pacyfikowane miejscowości, palone domy i gospodarstwa, masowe egzekucje, wysiedlenia i wywózki na roboty przymusowe - taki los spotkał tysiące polskich rodzin. Mieszkańcy wsi byli mordowani za pomoc udzielaną partyzantom, za ukrywanie osób prześladowanych, za przekazanie kromki chleba i za zwykły ludzki odruch solidarności z drugim człowiekiem. Mimo terroru polska wieś nie pozostała obojętna. To w wiejskich domach znajdowali schronienie żołnierze podziemia. To rolnicy działali z żywnością, choć sami często cierpieli przez głód. To całe rodziny ryzykowały życie, pomagając tym, którzy walczyli o wolną Polskę.
Polska wieś była i pozostaje ostoją patriotyzmu, przywiązania do tradycji, wiary i narodowej tożsamości. Dziś naszym obowiązkiem jest pamięć o tych cichych bohaterach, o ludziach, których nazwiska często nie znajdują się w podręcznikach do historii, choć ich odwaga i poświęcenie były fundamentem walki o niepodległą ojczyznę. Jako posłanka reprezentująca region, w którym polska wieś, rolnicy i lokalne wspólnoty odgrywają tak ważną rolę, chcę dziś powiedzieć jasno: pamiętamy i jesteśmy wdzięczni. Oddajemy hołd wszystkim mieszkańcom polskich wsi (Dzwonek), którzy walczyli, cierpieli i ginęli za Polskę. Cześć i chwała bohaterom polskiej wsi. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
(Głos z sali: Brawo!)