Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ustanowienie 31 lipca Dniem Trenera Sportowego to przede wszystkim wyraz wdzięczności wobec tysięcy ludzi, którzy każdego dnia poświęcają swój czas, wiedzę i energię dla innych.
Myśląc o trenerach, często widzimy wielkie stadiony, medale i sukcesy olimpijskie, ale polski sport zaczyna się znacznie wcześniej. Zaczyna się na małym boisku, w szkolnej sali gimnastycznej, w lokalnym klubie sportowym. To właśnie tam trener uczy młodego człowieka nie tylko, jak wygrywać, ale również, jak podnieść się po porażce, jak być systematycznym, odpowiedzialnym i jak pracować dla wspólnego celu.
Szczególnie chcę podziękować trenerom z małych miejscowości i lokalnych klubów, tym, których nazwiska często nie zobaczymy na pierwszych stronach gazet, a którzy przez wiele lat wychowują kolejne pokolenia młodych Polaków. Często robią to z ogromnym zaangażowaniem, poświęcając swój czas, również społecznie. Za każdym sukcesem sportowca stoi trener, ale za pracą trenera bardzo często stoi coś jeszcze ważniejszego - troska o młodego człowieka i jego przyszłość. Dlatego Dzień Trenera Sportowego powinien być naszym wspólnym, symbolicznym: dziękuję. (Dzwonek)
Dziękuję wszystkim trenerom i trenerkom za cierpliwość, wytrwałość i serce wkładane w pracę z dziećmi i z młodzieżą, za budowanie lokalnych wspólnot i za wychowanie kolejnych pokoleń poprzez sport. Czy możemy zrobić więcej, niż ich pracę dostrzegać i doceniać każdego dnia, a nie tylko od święta? Wierzę, że możemy i powinniśmy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)