Szanowna Pani Marszałek! Każdy, kto zetknął się z cierpieniem osoby nieuleczalnie chorej, wie, jak ogromne znaczenie mają bliskość, poczucie bezpieczeństwa i kontakt z ukochanym zwierzęciem. To bardzo ważny moment, ludzki wymiar opieki paliatywnej. Musimy jednak zadbać o to, aby nowe przepisy nie tylko były wyrazem dobrych intencji, ale przede wszystkim były bezpieczne dla pacjentów i możliwe do rzeczywistego zastosowania w polskich hospicjach.
Mam więc dwa pytania. Czy projektodawcy przewidzieli konkretne procedury sanitarne i weterynaryjne, które zagwarantują bezpieczeństwo pacjentom hospicjów i oddziałów medycyny paliatywnej, szczególnie osobom z obniżoną odpornością, i kto będzie ponosił odpowiedzialność za ewentualne zakażenie? Skoro w projekcie ustawy przyznaje się pacjentowi prawo do kontaktu z ukochanym zwierzęciem, ale jednocześnie pozwala się kierownikowi placówki ograniczyć to prawo ze względu na możliwości organizacyjne, to czy nie istnieje ryzyko, że w praktyce to prawo będzie jedynie zapisem na papierze - a szkoda - i jak projektodawcy zamierzają zagwarantować, że pacjent w ostatnich chwilach życia rzeczywiście będzie mógł skorzystać z uprawnienia, które mu przysługuje? Dziękuję bardzo. (Oklaski)