Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Debatując nad tym projektem ustawy, mówimy o zadośćuczynieniu dla ofiar przemocy motywowanej narodowościowo, religijnie lub rasowo po 1945 r. To bardzo ważny moment, bo za tymi zapisami stoją konkretni ludzie, konkretne losy, często dramatyczne, przez dekady przemilczane. Ten projekt i ta debata sejmowa pokazują, jak historia mocno nas doświadczyła, jak nas podzieliła różnymi wydarzeniami, jak bardzo często nie potrafimy wyjść poza swoje emocje, swój punkt widzenia i swoje doświadczenia. Dlatego im więcej wyprostowanych, rozliczonych i zadośćuczynionych zakrętów w historii, tym lepiej, szanowni państwo, dla naszej przyszłości i dla tego, żebyśmy tu, w tej Izbie mogli ze sobą normalnie rozmawiać.
Moje pytanie dotyczy kryteriów, które będą decydowały o przyznaniu zadośćuczynienia. Czy są one odpowiednie? Czy nie są one zbyt miękkie? Chodzi o to, żeby nie było żadnych wątpliwości co do tego, komu je przyznać, a komu nie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)