Dręczą, dręczą. Dziękuję.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Śluby lwowskie Jana Kazimierza były aktem szczególnym, bo nie dotyczyły zwycięstwa, lecz momentu słabości państwa. To właśnie wtedy padły słowa o odpowiedzialności, wspólnocie i zobowiązaniu wobec narodu. Dlatego oprócz dyskusji, czy to w komisji, czy tutaj, na sali plenarnej, i stricte technicznej procedury podjęcia uchwały i jej wykonania musimy sobie zadać pytanie, czy potrafimy dziś odczytywać takie wydarzenie nie tylko jako powód do dumy, ale również jako przypomnienie, że państwo i jego instytucje podlegają ciągłej próbie, szczególnie w trudnych czasach. Czy w naszej polityce historycznej jest miejsce na taką interpretację historii, która nie tylko buduje poczucie wielkości, ale też uczy pokory wobec wyzwań, przed którymi stoimy jako wspólnota, a także hamuje pokusę wykorzystywania przez różne środowiska polityczne polityki tylko do celów partyjnych, bez szerokiego, pozbawionego uprzedzeń myślenia o dobru całego kraju? Być może największą wartością tej rocznicy nie jest sama pamięć, ale sposób, w jaki potrafimy ją rozumieć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)