Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W polskim ustawodawstwie wciąż funkcjonuje język sprzed kilkudziesięciu lat, język, który nie odpowiada współczesnej wiedzy naukowej, standardom konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami ani realiom życia społecznego. Nadal w ustawach pojawiają się określenia takie jak upośledzony umysłowo, które nie tylko są przestarzałe, ale też stygmatyzujące i niezgodne z paradygmatem podmiotowego traktowania człowieka.
Tworząc ustawę o ZAZ-ach, mieliśmy ten sam problem. Nie mogliśmy wprowadzić innego nazewnictwa, bo pojawiłaby się niezgodność z innymi ustawami. Stąd moje pytanie do pana ministra: Czy i kiedy państwo polskie podejmie realne działania, aby zaktualizować język używany w prawie i zastąpić terminy na zgodne ze współczesną nauką i konwencją o prawach osób z niepełnosprawnościami, np. wprowadzając pojęcie ˝osoba z niepełnosprawnością intelektualną˝ w miejsce pojęcia ˝osoba upośledzona˝? (Dzwonek) Dziękuję. (Oklaski)