Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Asystent osobisty wspiera osobę z niepełnosprawnością w codziennych czynnościach, których ona sama nie może wykonać. Dla całej rzeszy osób z niepełnosprawnością takie wsparcie to warunek konieczny do prowadzenia niezależnego życia i też prawo tych osób, które wynika wprost z podpisanej przez prezydenta w 2012 r. konwencji o prawach osób z niepełnosprawnościami. Polska jest jednym z ostatnich krajów w Europie, które nie mają ustawy o asystencji osobistej.
Na projekt prezydenta czekaliśmy aż 3 lata. Budzi on szereg zastrzeżeń samego środowiska, organizacji pozarządowych, a nawet rzecznika praw obywatelskich. Nie jestem w stanie wymienić tu ich wszystkich, ale najważniejszy w moim odczuciu jest fakt, że przede wszystkim, wbrew celowi i duchowi idei samej asystencji, proponowana regulacja nie traktuje osób z niepełnosprawnością podmiotowo. Zgodnie z jej art. 26 osoby z niepełnosprawnością nie będą miały w pełni realnego wpływu na wybór swojego asystenta. Będą mogły jedynie wybrać (Dzwonek) spośród dwóch proponowanych asystentów, a jeśli podmiot świadczący usługę...
Wicemarszałek Włodzimierz Czarzasty:
Dziękuję serdecznie.
Pan poseł Sylwester Tułajew, Prawo i Sprawiedliwość.
Poseł Małgorzata Niemczyk:
...nie zatrudnia osoby preferowanej - wskazać ją podmiotowi, bez żadnych jednak gwarancji, że pójdzie za tym coś więcej. Pytam: Dlaczego? Jaki jest powód i intencja takiego ograniczenia...
(Wicemarszałek wyłącza mikrofon, poseł przemawia przy wyłączonym mikrofonie, oklaski)