Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To techniczna regulacja, ale, jak pokazuje rzeczywistość, niezwykle potrzebna. Mamy zobowiązania sprzed ponad 25 lat. Dzisiaj ich dalsze dochodzenie oznacza przede wszystkim koszty, kolejne czynności i angażowanie pracowników, podczas gdy efekty są naprawdę niewielkie. Trudno przejść obok tego obojętnie, jeżeli przez 10 lat dalsze dochodzenie tych należności ma kosztować ok. 135 mln zł, a przewidywane wpływy to niespełna 14 mln zł. To jest proporcja, która mówi sama za siebie. Słusznie postanowiono, że tę sprawę należy wreszcie zamknąć. Nie ma sensu przeprowadzać przez kolejne lata procedur, które kosztują państwo wielokrotnie więcej, niż pozwalają odzyskać.
Proszę o odpowiedź na pytanie, z jakich powodów legislacyjnych w art. 2 zrezygnowano (Dzwonek) z wydawania odrębnych decyzji administracyjnych na rzecz automatycznego umarzania zobowiązań.