Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Osoby z niepełnosprawnościami mówią wprost na temat ciemnego scenariusza uchwalenia tej ustawy i zamurowania asystencji osobistej albo o ciemnym scenariuszu braku jakiejkolwiek ustawy dotyczącej tej kwestii. Ważne jest, abyśmy wszyscy pamiętali, że ustawa dotycząca asystencji osobistej jest niezwykle ważna i wyczekiwana od dziesiątek lat. Taka ustawa nie jest kosztem, a inwestycją w ludzi, w pełnoprawnych obywateli, którzy mają wiele do wniesienia w życie społeczne i naukowe.
Dzisiaj na posiedzeniu Parlamentarnego Zespołu ds. osób z niepełnosprawnościami jednogłośnie wybrzmiał głos beneficjentów tego projektu, że ten projekt nie spełnia potrzeb osób, których ma dotyczyć. W związku z tym mam kilka pytań. Dlaczego projekt nie był pisany z aktywnym i ciągłym udziałem osób z niepełnosprawnościami? Zgłoszono ponad 180 poprawek, a nawet 10 nie zostało uwzględnionych. Dlaczego projekt nie przewiduje asystencji osobistej dla dzieci i młodzieży? Dlaczego wbrew konwencji ONZ w projekcie nie zapewniono możliwości samodzielnego zatrudnienia asystenta osobistego przez użytkownika? (Dzwonek) Pytań jest o wiele więcej, ale czasu jest za mało. Dziękuję. (Oklaski)