Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Kiedy usłyszałem o aferze wizowej, nie mogłem w to uwierzyć. Po przyjściu do szkoły stanąłem przed swoją ukraińską klasą, przed oddziałem przygotowawczym, aby poprowadzić zajęcia z języka polskiego i kultury polskiej. W zwyczaju mieliśmy tzw. prasówkę, czyli przegląd wydarzeń z Polski. Zapytali mnie wtedy: Panie Marcinie, czy to jest normalne? Dlaczego niektórzy nie mogą wejść do Polski - chodziło tu o granicę z Białorusią i płot oddzielający dwa państwa - a na niektórych czekają wizy in blanco? Czy Polska jest miejscem, w którym pieniądze są ważniejsze od bezpieczeństwa? Nie wiedziałem wtedy, jak odpowiedzieć im na te pytania, a raczej nie chciałem odpowiadać zgodnie z prawdą, z tym, co uważałem za prawdę.
Fakt, wydano ponad 250 tys. wiz pracowniczych dla obywateli państw afrykańskich i azjatyckich. Fakt, wizy do wolnej Polski były sprzedawane na straganach. Fakt, setki tysięcy migrantów napłynęły do naszej ojczyzny ze zgodami na podjęcie pracy. Fakt, w aferę zaangażowani byli najwyżsi urzędnicy państwowi, wiedzieli o tym. Fakt, bezpieczeństwo państwa (Dzwonek) i Unii Europejskiej zostało narażone. Fakt, nie ma możliwości namierzenia migrantów na naszej ziemi. Fakt, nie chodzi o rewanżyzm, ale o rozliczenie. Fakt, ci, którzy nie są winni, nie muszą się bać.
Wicemarszałek Włodzimierz Czarzasty:
Dziękuję, panie pośle.
Poseł Marcin Józefaciuk:
Fakt, skończyło się 8-letnie zamiatanie pod dywan. Dziękuję. (Oklaski)
(Poseł Ewa Kołodziej: Brawo!)