Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dzieci hałasują, pewnie, mają do tego prawo. Śmiechy, czasem płacz, czasem krzyki. Problem jest, jak zapada cisza, bo wtedy wszyscy dorośli już zamierają. Sport generuje hałas. Zawsze tak było i zawsze tak będzie. W końcu to aktywność fizyczna, w końcu to jest rywalizacja. Nawet maratony miejskie są głośne ze względu na dopingujących ludzi.
Jako dyrektor szkoły wielokrotnie dostawałem skargi na użytkowników boiska wielofunkcyjnego. Starałem się zrozumieć argumenty mieszkańców, którzy chcieliby żyć w ciszy, ale nie zaakceptowałem nigdy zamknięcia infrastruktury sportowej wybudowanej właśnie w celu integracji społeczeństwa i wsparcia zdrowia.
Mam dwa pytania. Czy rozważano mechanizmy wsparcia gmin w dostępie do infrastruktury sportowej tak, aby ograniczyć uciążliwość hałasu dla innych? Chodzi o dostosowywanie tej infrastruktury, np. poprzez panele akustyczne. Czy resort planuje promować ideę, że dźwięki gry i zabawy są elementem normalnego życia społecznego, a nie uciążliwością, której należy się pozbyć? (Dzwonek) Nie dajmy się zwariować. Życie jest piękne, życie jest dźwięczne, dlatego właśnie jest piękne.
Serdecznie dziękuję za ten projekt i przyłączam się też do pytania, jeśli chodzi o place zabaw, bo w Łodzi mamy taki problem. Dziękuję.
(Głos z sali: Brawo!)