Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Projekt ustawy, nad którym procedujemy, realizuje ten cel w sposób konkretny. Jest to potrzebne. Wzmacnia on ochronę prawną osób, które podejmują działania w obronie życia i zdrowia innych, i daje jasny sygnał, że państwo stoi po stronie odwagi i odpowiedzialności.
Mam dwa pytania. Jakie znaczenie praktyczne i wychowawcze ma możliwość publikacji wyroku na wniosek pokrzywdzonego w kontekście czynów wymierzonych w osoby niosące pomoc? Czy w toku prac rozważana była także penalizacja zachowań, które udrudniają prowadzenie akcji ratunkowych lub polegają na biernym nagrywaniu zdarzeń zamiast udzielania pomocy, tak jak miało to miejsce np. w maju na Uniwersytecie Warszawskim? Obojętność wobec zagrożenia życia staje się dziś realnym problemem moralnym i społecznym. Projekt ten wzmacnia zaufanie do państwa i pokazuje, że ochrona osób ratujących życie jest wartością nadrzędną. To wyraz odpowiedzialności i solidarności wobec tych, którzy każdego dnia stają w obronie drugiego człowieka. Dziękuję. (Oklaski)