Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dziś obchodzimy Dzień Pracownika Socjalnego - święto ludzi, którzy na co dzień wykonują jedną z najtrudniejszych, a jednocześnie najbardziej potrzebnych prac w tym kraju. Chodzi o pracowników socjalnych, terapeutów, asystentów rodzin, koordynatorów pieczy, pracowników OPS-ów, PCPR-ów i wszystkich służb społecznych, które stoją najbliżej człowieka w kryzysie.
To właśnie oni wchodzą tam, gdzie inni często nie mają odwagi zapukać. To oni są przy rodzinach w kryzysie, przy osobach starszych, z niepełnosprawnościami, przy dzieciach, które potrzebują bezpieczeństwa. To oni słyszą najtrudniejsze historie i niosą wsparcie tam, gdzie system bywa bezradny.
Ich praca to nie tylko procedury. To emocje, rozmowy o godz. 22, wchodzenie w sytuacje, w których czasem nie ma dobrych wyborów. To ogromna odpowiedzialność i ogromne koszty psychiczne, o których mówi się wciąż za mało.
Dziś chciałbym powiedzieć im jedno: dziękuję. Za serce, za cierpliwość, za obecność. Za to, że dzięki wam tysiące osób w Polsce dostaje drugą szansę, wsparcie, bezpieczeństwo.
Pracownicy socjalni nie proszą o brawa - proszą o warunki, które pozwolą im dobrze pomagać ludziom. I naszym wspólnym obowiązkiem jest to, by te warunki stworzyć. By wreszcie uznać, że pomoc społeczna to nie koszt - to inwestycja w człowieka.
Wszystkim pracownikom służb społecznych życzę dziś siły, spokoju i świadomości, że wasza praca naprawdę zmienia życie. Dziękuję za każde dobro, które niesiecie.