Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mówiąc o programach wsparcia polskich rodzin, musimy jasno powiedzieć: polityka rodzinna nie może być prowadzona z pomijaniem ojców. Dziś wciąż mamy system, który w praktyce traktuje ojcostwo jako dodatek, a nie równorzędną rolę wychowawczą. Urlop macierzyński w części przypisanej ojcu formalnie funkcjonuje w innym trybie niż urlop odbywany przez matkę. W polskim systemie nie istnieje pojęcie urlopu tacierzyńskiego. To nie tylko kwestia nazwy, ale realnego statusu ojca w systemie.
Organizacje i programy wspierające ojców, w tym ojców samotnych, rozwiedzionych czy walczących o utrzymanie relacji z dziećmi, są znacząco słabiej finansowane niż te skoncentrowane wyłącznie na macierzyństwie. A potrzeby wychowawcze dziecka nie kończą się tylko na jednej roli rodzicielskiej.
Jakie konkretnie działania ministerstwo planuje, aby realnie wzmocnić rolę ojców w systemie wsparcia rodzin, w tym zapewnić równorzędne traktowanie ojcostwa w polityce urlopowej oraz aby zwiększyć finansowanie instytucji i programów skierowanych do ojców? Jeśli naprawdę mówimy o wspieraniu wszystkich rodzin (Dzwonek), potrzebna jest polityka, która wzmacnia ojców, normalizuje ich obecność w życiu dziecka i przeciwdziała narracjom i rozwiązaniom, które ich marginalizują. Bez tego nie zbudujemy spójnej, uczciwej polityki rodzinnej.