Projekt ustawy o działalności kosmicznej wypełnia istotną lukę w polskim porządku prawnym. Odpowiada na realną potrzebę uporządkowania obszaru, który dotąd funkcjonował w oparciu o rozproszone regulacje międzynarodowe i praktykę administracyjną, bez jednolitych krajowych zasad.
Działalność kosmiczna nie jest dziś wyłącznie domeną państw i instytucji badawczych. Coraz częściej wchodzą w nią podmioty prywatne i projekty o znaczeniu gospodarczym oraz technologicznym. W tym kontekście ustawowe określenie zasad odpowiedzialności, nadzoru i bezpieczeństwa należy ocenić jako krok potrzebny i zasadny.
Jednocześnie kluczowe jest zachowanie równowagi między otwarciem sektora na innowacje a szerokimi kompetencjami kontrolnymi państwa. System zezwoleń i opiniowania powinien być sprawny i przewidywalny, tak aby regulacja nie stała się barierą dla uczciwych podmiotów, zwłaszcza w obszarze badań i nowych technologii.
Istotne znaczenie ma również przyjęty model odpowiedzialności cywilnej i obowiązkowego ubezpieczenia, tak aby realnie chronić osoby trzecie, ale nie przerzucać nadmiernych ryzyk na Skarb Państwa ani nie eliminować mniejszych, naukowych operatorów.
Projekt tworzy fundament pod rozwój polskiego sektora kosmicznego. Ostateczna ocena będzie zależeć od tego, czy w praktyce zapewni on bezpieczeństwo, przejrzystość i realne wsparcie dla innowacji, przy jednoczesnej ochronie interesu publicznego.