Stanowisko
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Stoimy dziś przed projektem, który z jednej strony budzi zrozumiałe emocje - bo dotyczy ludzi dotkniętych powodzią - a z drugiej rodzi poważne pytania natury systemowej i finansowej.
Nie mam wątpliwości, że państwo nie może zostawić obywateli samych sobie po katastrofie. Jeżeli ktoś stracił dom, jeżeli odbudowa jest niecelowa, a zagrożenie pozostaje realne, pomoc publiczna jest obowiązkiem państwa. I dokończenie już rozpoczętych procedur wykupu to element elementarnej przyzwoitości.
Ale jednocześnie nie możemy udawać, że problem kończy się na zwiększeniu limitu środków o kolejne dziesiątki milionów złotych. Bo projekt zwiększa wydatki bez wskazania nowych źródeł dochodu, bez rozważenia alternatyw i bez systemowej refleksji, jak zapobiegać takim sytuacjom w przyszłości.
Niepokój budzi również uznaniowość - pojęcia takie jak ˝szczególnie uzasadnione przypadki˝ muszą mieć jasne, transparentne kryteria. Państwo nie może działać według nieostrych definicji, gdy w grę wchodzą dziesiątki milionów złotych.
Warto też zadać pytanie fundamentalne: Czy budujemy system, który zapobiega tragediom, czy system, który tylko finansuje usuwanie ich skutków? Gdzie jest równoległa reforma planowania przestrzennego? Gdzie wzmocnienie retencji, infrastruktury przeciwpowodziowej, odpowiedzialności decyzyjnej?
Jako poseł niezrzeszony nie patrzę na ten projekt przez pryzmat partyjny. Widzę w nim potrzebę, ale widzę też ryzyka. Dlatego oczekuję: po pierwsze, pełnej transparentności decyzji wykopowych, po drugie, jasnych kryteriów kwalifikacji nieruchomości, po trzecie, równoległego przedstawienia planu systemowych działań przeciwpowodziowych.
Pomoc - tak. Brak kontroli i refleksji - nie. Bo państwo odpowiedzialne to nie państwo, które tylko płaci rachunki. To państwo, które wyciąga wnioski. Dziękuję.