Stanowisko
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dziś projekt, który na pierwszy rzut oka wydaje się techniczny, ale w rzeczywistości dotyka bardzo istotnej kwestii - roli państwa w ratowaniu i stabilizowaniu gospodarki.
Projekt daje Agencji Rozwoju Przemysłu możliwość udzielania pożyczek ze środków publicznych przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji - szczególnie w sektorze górniczym, ale także w innych obszarach uznanych w dokumentach rządowych za istotne dla gospodarki.
I trzeba powiedzieć jasno: takie narzędzia są potrzebne. Państwo musi mieć zdolność reagowania w sytuacjach kryzysowych. Musi mieć instrumenty, które pozwalają ratować miejsca pracy, stabilizować firmy i zapobiegać efektowi domina w gospodarce.
Ale jednocześnie - i to jest kluczowe - diabeł zawsze tkwi w szczegółach. Bo mówimy o publicznych pieniądzach. Mówimy o decyzjach, które mogą przesądzać o być albo nie być konkretnych firm. I mówimy o mechanizmie, który - jeśli nie będzie odpowiednio zabezpieczony - może prowadzić do uznaniowości.
W projekcie pojawia się wymóg programu naprawczego i oceny zdolności do spłaty. To dobry kierunek. Ale brakuje tu jednego elementu: maksymalnej przejrzystości i jasnych, mierzalnych kryteriów decyzji. Nie może być tak, że jedne firmy dostają wsparcie, a inne - w podobnej sytuacji - nie, bez jasnego uzasadnienia. Nie może być tak, że państwo wchodzi w rolę inwestora, ale bez pełnej odpowiedzialności i kontroli.
Warto też jasno powiedzieć: projekt nie tworzy nowego strumienia wydatków publicznych, ale zmienia sposób wykorzystania środków już pozostających w dyspozycji Agencji Rozwoju Przemysłu.
Dlatego jako poseł niezrzeszony patrzę na ten projekt z ostrożnym poparciem, ale i z dużą dozą czujności. Bo dobre narzędzie może być realnym wsparciem dla gospodarki. Ale źle użyte - może stać się źródłem problemów, a nie ich rozwiązaniem. Dziękuję bardzo.