Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym dziś powiedzieć o czymś, co nie wydarzyło się na tej sali, ale ma ogromną wartość ludzką, społeczną, zdrowotną. Podczas tego rocznego DOZ Maratonu Łódź tysiące osób stanęło na starcie nie tylko po to, by przebiec 42 km. Stanęli tam, by zmierzyć się z samymi sobą, ze swoimi ograniczeniami, słabościami, wątpliwościami.
Miałem zaszczyt być jednym z pacemakerów. Prowadziłem grupę na 4,45. I chcę jasno powiedzieć, moją rolą było tylko trzymać tempo. Cała reszta należała do uczestników. Na trasie widziałem wszystko, co było w sporcie najważniejsze. Były rozmowy poważne i mniej poważne. Był śmiech, były momenty zwątpienia, były łzy, ale była też solidarność, wsparcie zupełnie obcych sobie ludzi, wspólne pokonywanie kryzysów. I wreszcie była meta, osiągnięta równo co do sekundy. Ale ten wynik to nie jest sukces grupy, to jest sukces każdego z tych ludzi z osobna. Każdego, kto podjął wyzwanie i nie odpuścił.
Wysoka Izbo! W czasach, gdy tak wiele mówi się o podziałach, warto pokazywać takie momenty, bo one przypominają nam, że wspólnota nie rodzi się z deklaracji (Dzwonek), ale z działania, z wysiłku, z bycia razem, nawet jeśli tylko przez te 42 km.
Dlatego chcę dzisiaj jedno powiedzieć. Brawo dla wszystkich uczestników, brawo dla organizatorów, brawo dla Łodzi. I obyśmy potrafili przenosić tę energię współpracy, wytrwałości i wzajemnego wsparcia także do życia publicznego. Dziękuję.