Stanowisko
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Podatki powinny być dla obywatela przewidywalne, zrozumiałe i możliwie proste. Państwo ma prawo egzekwować należności publiczne, ale jednocześnie ma obowiązek organizować system w taki sposób, aby człowiek nie gubił się w procedurach, formularzach i niekończącej się biurokracji.
Dlatego kierunek części zmian zawartych w tym projekcie należy ocenić pozytywnie. Ułatwienie płatności podatków, uproszczenie zwrotu nadpłat, ograniczenie zbędnej korespondencji z urzędami czy możliwość szybszego poprawiania drobnych błędów przez administrację skarbową to rozwiązania, które mogą zwyczajnie ułatwić ludziom codzienne funkcjonowanie.
W praktyce bardzo wielu obywateli nie boi się samego podatku, ale chaosu proceduralnego, niejasnych przepisów i poczucia, że jeden drobny błąd może uruchomić wielomiesięczne problemy z urzędem. Dlatego każda zmiana upraszczająca system zasługuje na poważne potraktowanie.
Jednocześnie projekt jest bardzo szeroki i obejmuje również kwestie dotyczące raportowania schematów podatkowych MDR oraz rozszerzania niektórych kompetencji administracji skarbowej.
I właśnie tutaj pojawiają się istotne pytania. Bo uproszczenie systemu dla zwykłego obywatela nie może jednocześnie prowadzić do sytuacji, w której duże podmioty dysponujące wyspecjalizowanym zapleczem prawnym będą łatwiej wykorzystywać luki lub ograniczać transparentność swoich działań podatkowych. Państwo musi znaleźć równowagę. Z jednej strony mniej biurokracji i bardziej przyjazny urząd. Z drugiej strony skuteczna walka z agresywną optymalizacją podatkową i ochrona uczciwych podatników. Bo największym problemem zawsze jest sytuacja, w której zwykły obywatel płaci wszystko uczciwie, a najbardziej skomplikowane mechanizmy podatkowe pozostają praktycznie poza realnym zasięgiem kontroli.