Stanowisko
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dziś projekt dotyczący europejskiego nakazu aresztowania, czyli mechanizmu współpracy państw Unii Europejskiej w sprawach karnych.
I trzeba powiedzieć jasno: w świecie, w którym przestępczość coraz częściej ma charakter międzynarodowy, państwa nie mogą działać w izolacji. Przestępcy wykorzystują otwarte granice, różnice proceduralne i przewlekłość postępowań. Dlatego współpraca sądowa między państwami Unii Europejskiej musi być sprawna, szybka i skuteczna.
Projekt ma przede wszystkim dostosować polskie przepisy do prawa unijnego dotyczącego europejskiego nakazu aresztowania oraz usprawnić procedury przekazywania osób między państwami UE. Co ważne, projekt nie dotyczy wyłącznie kwestii technicznych. Dotyka również bardzo istotnych spraw związanych z prawami obywateli, równością wobec prawa oraz gwarancjami procesowymi osób objętych europejskim nakazem aresztowania.
Pozytywnie należy ocenić rozwiązania, które mają zrównywać sytuację osób stale mieszkających w Polsce, także obywateli innych państw UE, z sytuacją obywateli polskich. To ważne, bo prawo powinno być przewidywalne i oparte na równych standardach ochrony.
Jednocześnie musimy bardzo uważać, aby przyspieszanie procedur nie odbywało się kosztem praw człowieka, prawa do obrony czy realnej kontroli sądowej. Europejski nakaz aresztowania jest bardzo silnym instrumentem i właśnie dlatego wymaga szczególnej odpowiedzialności państwa. Bo skuteczne państwo prawa to nie tylko państwo, które potrafi szybko przekazywać osoby między krajami. To również państwo, które gwarantuje obywatelowi bezpieczeństwo prawne i pewność, że procedury będą stosowane uczciwie, proporcjonalnie i z poszanowaniem praw człowieka.