Stanowisko
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dwa artykuły ustawy i trzysta pięćdziesiąt sześć artykułów umowy. Po wystąpieniu wiceministra na posiedzeniu komisji nikt nie zgłosił się do dyskusji. Na sali obrad warto wreszcie zapytać, co Polska zamierza z tą umową zrobić.
Porozumienie z 1996 r. wymaga aktualizacji. Silniejsze relacje z Europą dają Uzbekistanowi większy wybór w regionie, gdzie silną pozycję mają Rosja i Chiny. Dla polskich firm liczą się prostsze procedury celne i przejrzyste zasady przetargów. W lipcu uzbeccy inspektorzy sprawdzili polskie zakłady mięsne i rybne. Chcę wiedzieć, ile z nich uzyskało dostęp do tego rynku i jakie bariery rząd zamierza usunąć w następnej kolejności.
Jako nauczyciel zwracam uwagę na art. 321. Resort nauki zapowiedział na grudzień nabór dla uczelni. Chcę, żeby ministerstwo edukacji przygotowało pilotaż także dla techników i szkół branżowych. Mówię o praktykach dla uczniów, wymianie nauczycieli zawodu i finansowaniu, które pozwoli włączyć szkoły z mniejszych miejscowości.
W Uzbekistanie za dobrowolne kontakty seksualne między mężczyznami grozi do trzech lat więzienia. Prawa człowieka są istotnym elementem tej umowy. Polska powinna zabiegać, żeby w rozmowach przewidzianych na 25 listopada Unia domagała się uchylenia tego przepisu.
Zagłosuję za ustawą ratyfikacyjną. Oczekuję, że za rok rząd publicznie zda Sejmowi sprawę z tego, co uzyskał dla polskich firm i szkół oraz jak władze Uzbekistanu odpowiedziały na postulaty dotyczące praw człowieka. Dziękuję.