Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jestem dumny z mieszkańców mojego miasta Przemyśla, miasta ratownika, którzy w pierwszych dniach wojny nie pytali, czy warto pomagać, tylko otworzyli swoje serca, swoje domy, pokazali wielką polską solidarność. Do mojego miasta każdego dnia wjeżdżało prawie 60 tys. osób z Ukrainy. Były to głównie matki, starsze osoby, dzieci. I wszyscy ci, którzy wjeżdżali, byli zaopatrzeni. Mam więc wrażenie, że Konfederacja trochę źle postawiła to pytanie. Bo nie ma pytania, czy warto finansować Ukrainę, ale warto sobie zadać pytanie, ile będzie kosztowało bezpieczeństwo Polski wtedy, kiedy Ukraina wojnę przegra. Chcę zauważyć, że lwia część tej pożyczki idzie na obronność armii ukraińskiej, więc jeśli nie chcemy, aby Rosja wygrała tę wojnę, to zasadność tej pożyczki wydaje się oczywista. Kto uważa inaczej? Niestety, panie pośle Kuźmiuk, są tacy na sali, uważają inaczej niż wy. Dziękuję za tę postawę państwa, ale są tacy, którzy uważają, że można Rosję tutaj witać kwiatami.
Chcę też zwrócić uwagę na jedną rzecz: lwia część tej pożyczki będzie na podstawowe usługi, tzn. dostawy ciepłej wody, prądu i wody. My mówimy dzisiaj, straszycie Polskę, że 2,5 mln ludzi przyjedzie z powodu zimna, a robicie wszystko, żeby... Chodzi o to, żeby infrastruktura krytyczna na Ukrainie była tak chroniona, aby ciepła woda, energia i energia cieplna były dostarczane. (Dzwonek) Apeluję do was. Macie dzieci, macie wnuki. Spróbujcie sobie przez moment wyobrazić sytuację rodzin ukraińskich dzisiaj, w przededniu zimy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)