Dziękuję.
Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! 19 sierpnia 1926 r. pan prezydent odmówił podpisania ustawy z dnia 31 lipca o zmianie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym oraz niektórych innych ustaw. Ustawa miała wprowadzać systemowe rozwiązania, mające na celu ograniczenie wykluczenia komunikacyjnego, w szczególności na obszarach wiejskich i w mniejszych miejscowościach. Projekt zakładał m.in. ustanowienie ogólnopolskiego minimalnego standardu dostępności transportu publicznego, wzmocnienie roli marszałków województw jako integratorów transportu, rozwój transportu na żądanie oraz przekształcenie funduszu rozwoju przewozów autobusowych w Fundusz przeciwdziałania wykluczeniu transportowemu.
W związku z tym wetem jakie konkretne działania zamierza podjąć rząd w transporcie zbiorowym, aby zapewnić mieszkańcom obszarów wiejskich i mniejszych miejscowości realną i przewidywalną dostępność transportu zbiorowego? Czy rząd zamierza ponownie przedłożyć rozwiązania wprowadzające ustawowy minimalny standard połączeń? W szczególności proszę o informację, co pasażer stracił w wyniku weta prezydenta do ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Jakie rozwiązania ustawa przewidywała dla mieszkańców małych miejscowości i terenów wiejskich? Czy ustawa była przygotowywana w dialogu z samorządowcami? I jakie były najważniejsze argumenty za jej wprowadzeniem? Czy prezydenckie weto rzeczywiście rozwiązuje jakikolwiek problem związany z wykluczeniem komunikacyjnym? Bardzo proszę, panie ministrze, o odpowiedzi na te pytania.